Humanistyka el
- Autor: Anna Leszkowska
- Odsłon: 351
Propaganda to znane i skuteczne narzędzie manipulacji opinią publiczną. Termin ten jest nam dobrze znany, ale wielu – zwłaszcza w Niemczech – kojarzy go przede wszystkim z szeroko zakrojonymi, podburzającymi i rasistowskimi kampaniami plakatowymi, przemówieniami w Pałacu Sportu, pełnymi nienawiści tyradami w gazetach, synchronizacją mediów („Gleichschaltung”) oraz więzieniem dysydentów.
Jednak propaganda, albo „Public Relations”, jak nazwano tę metodę po II wojnie światowej, obecnie nazywana również „PsyOp” (skrót od „operacji psychologicznych”), może być o wiele bardziej subtelna i jest wykorzystywana również przez zachodnie rządy, agencje wywiadowcze i korporacje.
Choć często zakładamy – ponieważ dyskurs publiczny/medialny jest przez nie zdominowany – że autokracje lub dyktatury mają monopol na tę metodę, techniki propagandy i dezinformacji mogą być i są celowo wykorzystywane również w demokracjach, aby podsycać strach, kreować wizerunek wroga i manipulować opinią publiczną. Albo, jak ujął to ostro, ale zwięźle Noam Chomsky: „Propaganda jest dla demokracji tym, czym pałka dla państwa totalitarnego”.
Dlatego w serii artykułów przedstawię kilka najważniejszych, ale nie zawsze powszechnie znanych i łatwych do zrozumienia metod propagandy, zaczynając właściwie od następującej metody:
Efekt pierwszeństwa – czyli siła pierwszej historii
Szczególnie skuteczną taktyką stosowaną w propagandzie jest wykorzystanie „efektu pierwszeństwa”, czyli siły pierwszego wrażenia. To zjawisko psychologiczne opisuje tendencję ludzi do znacznie większego doceniania pierwszych informacji, jakie otrzymują na dany temat lub w danej sytuacji, niż informacji, które otrzymują później.
Kiedy niewiele wiadomo o danej sytuacji, można bardzo skutecznie i niemal niezauważalnie sterować percepcją odbiorców, umieszczając od samego początku pewne „stawki” narracyjne i zakotwiczając kilka stałych, podstawowych założeń, zanim ludzie zorientują się, że ich percepcja jest już kontrolowana.
Sposób, w jaki to działa, jest taki, że na początku nowej sytuacji jesteśmy — jak Neo w pustym białym pokoju w filmie „Matrix” — poznawczo i emocjonalnie tak zależni, a tym samym wdzięczni za wszelkie wskazówki, że szybko przyjmujemy pierwsze otrzymane informacje za nasze własne, a później niechętnie lub nie chcemy ich kwestionować, ponieważ stanowią one nasze mentalne i psychologiczne „bariery ochronne” dla zrozumienia sytuacji.
Te pierwsze założenia stają się naszymi przesłankami, a zatem są dla nas „niewidzialne” i kierują naszą percepcją, nawet bez naszej świadomości. Ludzie często reagują emocjonalnie i „obronnie”, gdy te podstawowe założenia są później kwestionowane, ponieważ dawały im one na początku bezpieczeństwo emocjonalne i nie postrzegają ich jako narzuconych z zewnątrz. Oznacza to: Ten, kto opowie pierwszą historię, „wygrywa”. Im szybciej po wydarzeniu i im szerzej może się ono rozprzestrzenić, tym silniej działa ten efekt „kto pierwszy, ten lepszy”.
Efekt pierwszeństwa jest szczególnie silny bezpośrednio po traumatycznych wydarzeniach, takich jak ataki terrorystyczne, klęski żywiołowe, rzeczywiste lub domniemane masakry, lub gdy ludzie stają w obliczu nowej, groźnej i emocjonalnie niepokojącej sytuacji, w wyniku której są zdezorientowani, zszokowani, pełni strachu, a tym samym neuropsychologicznie w stanie, w którym krytyczne i racjonalne myślenie zostaje na krótki czas zawieszone, a oni najbardziej potrzebują i pragną orientacji.
Ponieważ efekt pierwszeństwa jest wzmacniany przez wydarzenie szokujące, wydarzenia te są czasami wręcz sztucznie kreowane. W innych przypadkach naturalne wystąpienie takiego wydarzenia szokującego jest wykorzystywane do rozpowszechniania określonej narracji, a następnie inicjowania w oparciu o nią nieakceptowalnych w innym przypadku działań –jak ujął to szef sztabu Obamy, Emanuel Rahm: „Nigdy nie pozwól, aby dobry kryzys się zmarnował”.
Jeśli szokujące wydarzenie jest zaplanowane, tę narrację można nawet przygotować z wyprzedzeniem i natychmiast wyciągnąć z szuflady.
Jeśli szokujące wydarzenie następuje „naturalnie”, czas gra kluczową rolę i zazwyczaj następuje wzmożona aktywność z pomocą specjalistów ds. komunikacji, aby wykorzystać kryzys w jak najbardziej kompleksowy sposób dla własnych celów. Ważne jest, aby zaledwie kilka minut po tym, jak szokujące wydarzenie przedostanie się do świadomości publicznej, a nawet bezpośrednio wraz z wiadomościami o nim, własna narracja została przekazana możliwie jak najbardziej jednolicie przez wszystkich aktorów i media oraz jak najszerzej, tworząc wszechogarniającą narrację „przykrywającą” sytuację.
Metodę tę można wykorzystać na przykład w propagandzie wojennej, aby oskarżyć drugą stronę o zbrodnię wojenną i w ten sposób zmotywować własną ludność do przystąpienia do wojny lub dalszych dostaw broni. Lub w kraju, aby przeforsować niepopularne projekty ustaw, które znacząco ograniczają prawa obywatelskie w (rzekomej lub faktycznej) walce z przestępczością, terroryzmem, dezinformacją lub radykalnymi siłami wewnątrz kraju.
Płonące wieże
Dobrym przykładem siły pierwszej historii jest komunikacja związana z atakami terrorystycznymi z 11 września 2001 r. i ich wpływem:
Świat, a zwłaszcza społeczeństwo amerykańskie, był w szoku w chwilach, godzinach i dniach bezpośrednio po ataku, z powodu transmisji na żywo płonących i zawalających się wież World Trade Center, ludzi uciekających z miejsca zdarzenia, ludzi wypadających lub wyskakujących z płonących budynków oraz ikonicznych zdjęć samolotów uderzających w wieże. Potem pojawiły się doniesienia o kolejnym samolocie uderzającym w Pentagon i innych niepokojących wydarzeniach. Wszyscy byli w stanie strachu i paniki.
W relacjach z tych wydarzeń narracja i kontekst zostały ustalone zadziwiająco szybko. Elementy tej narracji i kontekstu to: islamiści, atak terrorystyczny, „akt wojny”, co wskazywało na wypowiedzenie wojny – czym atak terrorystyczny w rzeczywistości nie jest, ponieważ wojnę może wypowiedzieć tylko inne państwo, a nie grupa terrorystyczna. Z tego szybko wyłoniła się „wojna z terroryzmem”. W ten sposób natychmiast opracowano silny „scenariusz wojny i zagrożenia”, szybko zidentyfikowano wroga (19 islamistów pod dowództwem Osamy bin Ladena, Afganistan).
Później ujawniono wiele faktów i okoliczności, które podważyły tę historię lub sprawiły, że sytuacja wydawała się znacznie bardziej skomplikowana i niejasna, ale wtedy było już za późno. Oficjalna narracja była mocno ugruntowana, zakorzeniona emocjonalnie i poznawczo, a każda nowa teoria lub odmienny element historii kolidował z narracją większości, „systemem obronnym”, i można go było łatwo odrzucić jako „teorię spiskową”.
Tutaj widać, dlaczego takie wykorzystanie „efektu pierwszeństwa” jest tak pomocne w kręgach pragnących narzucić określoną narrację: gdyby historia nie była jasna od samego początku i wszyscy „błądzili w ciemności”, teorie lub spekulacje byłyby zarówno naturalne, jak i uzasadnione. Otwierałoby to przestrzeń do dyskusji na temat różnych możliwych sekwencji zdarzeń, sprawców, motywów itp.
Ale właśnie temu zapobiega się. Bardzo szybko prezentowana i niemal słowo w słowo powtarzana „pierwsza historia” na wszystkich kanałach i przez wszystkich aktorów omija tę fazę otwartej debaty. Przestrzeń jest teraz zamknięta. Wszystko jest rozwiązane. Nowe teorie lub spekulacje napotykają teraz na znacznie większe trudności i opór emocjonalny, ponieważ dla większości ludzi porzucenie starego, raz zajętego stanowiska jest trudne. Ciężar dowodu zostaje więc niemal odwrócony.
Podczas gdy pierwsza historia nie wymagała praktycznie żadnych solidnych dowodów i jest ledwie analizowana, każda nowa historia lub teoria, która chce obalić pierwszą, wymaga wielokrotnie więcej dowodów, a dla tych dowodów stawiane są znacznie wyższe standardy.
Oczywiście, możliwe, że amerykańskie służby wywiadowcze rzeczywiście były tak dobrze poinformowane i mogły tak szybko przedstawić „rozwiązanie” i „sprawców”, ponieważ dobrze wykonały swoją pracę. Albo przynajmniej, możliwe, że szczerze wierzyły, że relacjonują całą prawdę i tylko prawdę. Możliwe, że prosta narracja o czynie i o „wojnie z terroryzmem” była jedynie emocjonalnie i taktycznie nieuniknioną i logiczną reakcją kadry kierowniczej USA wokół prezydenta George’a W. Busha na skrajne zagrożenie dla ich kraju, wynikające z ich charakteru narodowego i stanowiska w polityce zagranicznej. Podobnie, możliwe, że wszystkie kanały telewizyjne i gazety na całym świecie przekazywały ten sam przekaz jednogłośnie i nie zadawały żadnych krytycznych pytań, ponieważ otrzymywały informacje od tych samych agencji prasowych i same były tak zszokowane, że ich zdolność krytycznego myślenia, podobnie jak zdolność obywateli, na krótko się zawiesiła.
Równie możliwe jest jednak, że amerykańscy obywatele byli przygotowywani poprzez sposób, w jaki przedstawiono im wydarzenie — silnie emocjonalną i podżegającą retorykę oraz zatajenie/nieprzekazanie pewnych aspektów i faktów dotyczących aktów — zarówno do przyjęcia „USA Patriot Act”, który poważnie ograniczyłby wiele podstawowych praw i wolności oraz wprowadzenia nowej architektury nadzoru, przygotowanej na długo przedtem, jak i do szeroko zakrojonych działań wojskowych (wojna w Afganistanie, wojna w Iraku), które również były planowane z przyczyn geopolitycznych na długo przed atakiem terrorystycznym, ale nie uzyskały politycznego poparcia ze strony społeczeństwa.
Z pewnością minie trochę czasu, zanim w pełni odkryjemy, co naprawdę się wtedy wydarzyło; być może nigdy się tego nie dowiemy. Jednak z komunikatów dotyczących wydarzeń z 11 września 2001 roku jasno wynika, jak skuteczny jest efekt pierwszeństwa, zwłaszcza w kontekście wydarzenia szokującego.
Demokracja w płomieniach
Aby zilustrować siłę tej pierwszej historii, chciałabym cofnąć się jeszcze bardziej w przeszłość: do wydarzeń po pożarze Reichstagu w Berlinie w 1933 roku. To wydarzenie i reakcje na nie zapoczątkowały przejście od demokracji do dyktatury – co stało się możliwe również dzięki szokującemu wydarzeniu i towarzyszącej mu propagandzie.
Co się stało? W nocy z 27 na 28 lutego 1933 roku gmach Reichstagu (parlamentu) w Berlinie stanął w płomieniach, a sala plenarna została doszczętnie spalona. Tej samej nocy holenderski murarz i komunista Marinus van der Lubbe został aresztowany w Reichstagu. Tło i szczegóły tego czynu oraz pożaru do dziś pozostają niejasne. Czy ten silnie niedowidzący młody mężczyzna działał sam? Czy współpracował z komunistami, czy działał w ich imieniu? A może był to atak pod fałszywą flagą, tj. czy siły SA (Sturmabteilung, Dywizja Szturmowa, nazistowskie siły paramilitarne) lub NSDAP (Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza) były zaangażowane w podżeganie Marinusa van der Lubbe, doprowadzenie go do Reichstagu (jak zeznał jeden ze świadków) i aktywne współdziałanie w podpaleniu, aby zapewnić pretekst do brutalnych represji wobec przeciwników politycznych (komunistów) i ostatecznego przejęcia władzy w Niemczech?
W każdym razie narracja NSDAP była od razu jasna. W noc pożaru Hermann Göring, pełniący obowiązki pruskiego ministra spraw wewnętrznych, oświadczył: „To początek komunistycznego powstania; uderzą teraz! Nie mamy ani chwili do stracenia!”
Ale tak się nie stało. Tej samej nocy doszło do nalotów, aresztowań, tortur i morderstw komunistów oraz innych krytycznych polityków i intelektualistów. Dziesiątki tysięcy członków opozycji trafiło w ciągu kilku następnych tygodni do improwizowanych obozów koncentracyjnych.
Już następnego dnia wydano „Dekret Prezydenta Rzeszy w sprawie ochrony ludzi i państwa” (tzw. Dekret o pożarze Reichstagu). Ten nadzwyczajny dekret umożliwił masowe rozszerzenie prześladowań opozycji politycznej i doprowadził do wprowadzenia stanu wyjątkowego oraz znacznego zawieszenia praw politycznych. Można powiedzieć, że dopiero to szokujące wydarzenie i późniejsze zmiany komunikacyjne i prawne umożliwiły nazistom przejęcie władzy.
W kolejnym procesie skazano Marinusa van der Lubbego, ale pomimo znaczącego wpływu politycznego na przebieg postępowania, nie znaleziono wystarczających dowodów na współudział oskarżonych komunistów. Również w tym przypadku jest co najmniej możliwe lub wręcz prawdopodobne, że Hitler, Göring i inni wysoko postawieni funkcjonariusze NSDAP szczerze wierzyli w niebezpieczne powstanie komunistyczne i dlatego, zgodnie ze swoim przekonaniem, podjęli szeroko zakrojone działania w celu zapewnienia bezpieczeństwa „Rzeszy i ludzi”.
Bardziej prawdopodobne jest jednak, że sami wykorzystali ten pożar, a nawet go spowodowali. Nasze podejrzenia powinny budzić następujące czynniki: W noc pożaru było za wcześnie, aby przeprowadzić jakiekolwiek śledztwo. Skąd mogli wiedzieć o udziale komunistów? Nocne naloty i aresztowania były częścią zakrojonej na szeroką skalę operacji policyjnej – która wymaga pewnych przygotowań.
Podobnie, obszernego dekretu politycznego nie da się napisać w ciągu kilku godzin, więc musiał on zostać przygotowany. Co więcej, atak miał miejsce w gorącej fazie kampanii wyborczej do Reichstagu 5 marca 1933 roku. Podpalenie idealnie pasowało nazistom, ponieważ dało im okazję do radykalnej przemocy z użyciem władzy państwowej przeciwko partiom lewicowym, a także posłużyło jako pretekst do odebrania mandatów wszystkim komunistycznym posłom. Najważniejszą wskazówką może być to, że żadnego z tych aresztowań ani środków nie cofnięto po tym, jak sąd nie był w stanie udowodnić, że za podpaleniem stał komunistyczny spisek. Jak to często bywa, zwyciężyła „pierwsza historia”.
Jak przeciwdziałać
Zawsze jest to godne uwagi i powinno wzbudzić podejrzenia opinii publicznej, gdy po ataku terrorystycznym lub innym nagłym wydarzeniu na dużą skalę, takim jak zbrodnia wojenna lub okrucieństwo, „historia” wydaje się zadziwiająco dobrze ugruntowana w swoich zasadniczych zarysach, a nawet szczegółach w ciągu pierwszych minut lub godzin i jest jednolicie rozpowszechniana we wszystkich kanałach z identycznym sformułowaniem, interpretacją i wnioskami.
Naturalny bieg wydarzeń zazwyczaj wymaga, aby relacje lub oświadczenia polityków czy śledczych były bardziej powściągliwe, a przedwczesne wnioski i oskarżenia nie były zbyt śmiałe. Znamy to z mniej spektakularnych i mniej politycznych wydarzeń: „Policja nie może jeszcze udzielić żadnych informacji o sprawcy”. „Z powodu trwającego śledztwa nie można ujawnić szczegółów zdarzenia”. „Prosimy opinię publiczną o cierpliwość”. „Wciąż nie wiadomo, co dokładnie się wydarzyło i kto ponosi odpowiedzialność”. „Prosimy opinię publiczną o cierpliwość i spokój” itd.
Tego typu oświadczenia i stopniowe ujawnianie szczegółów oraz teorii/spekulacji na temat przebiegu wydarzeń i osób odpowiedzialnych są naturalnym rezultatem faktycznych dochodzeń, które w połączeniu z hipotezami śledczymi ostatecznie prowadzą do ostatecznego rozwiązania.
Jeśli jednak rozwiązanie sprawy następuje bardzo szybko, z wieloma szczegółami, a zwłaszcza sprawcy lub osoby odpowiedzialne wydają się być znane w ciągu kilku minut od zdarzenia, a zdarzenie jest zaskakująco szybko przedstawiane jako fundamentalnie wyjaśnione, to mocno pachnie to wykorzystaniem faktycznego, a nawet inscenizacją szokującego zdarzenia i wykorzystaniem metody efektu pierwszeństwa do celów propagandowych. W takim przypadku zaleca się ostrożność, aby nie wpaść w psychologiczną pułapkę ślepego wierzenia w te pierwsze informacje i nie kwestionowania ich później krytycznie.
Na zakończenie przedstawiamy listę elementów , które powinny wzbudzić podejrzenia:
• Historia przebiegu wydarzeń wydaje się być ustalona niemal natychmiast po incydencie.
• Wina jest przypisywana pochopnie.
• Historia opowiedziana jest w sposób bardzo emocjonalny.
• W przypadku pierwszej (koniecznie wciąż obecnej) hipotezy nie ma wątpliwości, w przeciwnym razie są one od razu odrzucane jako „teorie spiskowe”.
• Relacje medialne są wyraźnie jednolite, aż po konkretne słowa i sformułowania. Wypowiedzi brzmią jak wypowiedzi polityków lub rzeczników korporacyjnych, którzy podążają za „scenariuszem” PR.
• „Narracja” jest wyraźnie prosta i ma „hollywoodzką” strukturę.
• Powstają nowe terminy, których wcześniej nie było. Są one wielokrotnie używane (takie jak „wojna z terroryzmem”, „oś zła”, „czasy”).
• Zaraz potem przedstawiane są propozycje legislacyjne lub inne regulacje/środki, które z pewnością wymagały pewnego przygotowania i najwyraźniej już przed wydarzeniem znajdowały się „w szufladzie”.
Maike Gosch
Maike Gosch jest strategiem komunikacji i prawniczką. Jest założycielką i dyrektorką firmy story4good, w której kierowała projektami komunikacyjnymi i strategicznymi dla wiodących organizacji pozarządowych i podmiotów politycznych w Niemczech i Europie.
Za: https://propagandainfocus.com/propaganda-for-beginners-part-1-the-primacy-effect/
- Autor: Anna Leszkowska
- Odsłon: 217
Na jakie wydarzenia reagujemy najsilniej?
Ponad dziesięć lat temu obejrzałam wykład amerykańskiego neurologa Dana Gilberta na temat neuropsychologicznych aspektów komunikacji dotyczącej zmian klimatu („Nasz mózg wobec zmian klimatu”, z cyklu „Harvard Thinks Big” z 2010 roku). Warto go obejrzeć – to bardzo interesujący i zajmujący wykład. Dan Gilbert, odwołując się do neuropsychologicznych spostrzeżeń, wyjaśnia, dlaczego większość ludzi nie traktuje zmian klimatu wystarczająco poważnie i dlaczego podejmuje się zbyt mało środków zaradczych. Moim zdaniem komunikacja dotycząca zmian klimatu ewoluowała od tego czasu, podobnie jak debaty na temat ich upolitycznienia , i wygląda na to, że niektóre z jego spostrzeżeń zostały uwzględnione.
Niedawno jednak przypomniałam sobie coś z jego wykładu w innym kontekście i to skłoniło mnie do refleksji nad tym, jak to, co mówi tam o neuropsychologii, wiele wyjaśnia również w kwestii działania propagandy, a w szczególności propagandy wojennej. Przez propagandę wojenną rozumiem zarówno propagandę w czasie wojny, jak i komunikację mającą na celu motywowanie opinii publicznej, z której zdecydowana większość jest zawsze przeciwna wojnie, do poparcia wojny innego kraju lub przyłączenia się do niej.
Poniżej przedstawię podstawowe aspekty wykładu Dana Gilberta i pokażę paralele z technikami propagandy wojennej. Dan Gilbert rozpoczyna swój wykład od wskazania, że nasz mózg jest bardzo dobry w postrzeganiu i reagowaniu na zagrożenia. Jest to naturalne z perspektywy biologii ewolucyjnej, ponieważ zapewniło nam przetrwanie. Każdy wie, jaki jest efekt tego, że nasza uwaga jest znacznie mniej zajęta dziesięcioma komplementami, które otrzymaliśmy w ciągu jednego wieczoru, niż pojedynczą osobistą krytyką. Następnie wyjaśnia, że nie reagujemy równie silnie na wszystkie zagrożenia.
Ludzie reagują szczególnie silnie na zagrożenia, które charakteryzują się czterema następującymi cechami:
• Zamierzone
• Niemoralne
• Nadciągające
• Natychmiastowe
Zagrożenia posiadające te cztery cechy szczególnie silnie aktywują nasz archaiczny system alarmowy, a jednocześnie wyzwalają wyraźne impulsy do działania. Jak wyjaśnia Gilbert w swoim wykładzie, zmiana klimatu jako temat nie posiada żadnej z tych cech.
1. Celowe: Zagrożenia celowe wywierają tak silny wpływ na naszą psychikę i na to, jak reagujemy, ponieważ całe obszary naszego mózgu są zaprojektowane tak, aby postrzegać i rozumieć, jak inni ludzie myślą, czują, do czego dążą i co zamierzają wobec nas. Inni ludzie zawsze stanowili jedno z największych zagrożeń dla bezpieczeństwa i przetrwania człowieka. Dlatego postrzegamy każde zagrożenie pochodzące od ludzi jako większe i bardziej groźne niż na przykład to, które wynika z natury. Jeśli jest ono również celowe i intencja wyrządzenia nam krzywdy jest dominująca, to najbardziej przykuwa naszą uwagę i prowadzi do najsilniejszej reakcji. Działa to jak złudzenie optyczne mózgu: zagrożenie dla nas, za którym podejrzewamy intencję, wydaje się o wiele bardziej groźne i niebezpieczne niż to, które ma przyczyny naturalne lub występuje nieumyślnie, jako efekt uboczny.
Gilbert podaje przykład, że ludzie bardziej boją się „Bomby w bieliźnie” (młodego nigeryjskiego zamachowca-samobójcy, który bezskutecznie próbował zdetonować bombę ukrytą w bieliźnie w amerykańskim samolocie pasażerskim w 2009 roku), który nie spowodował żadnych ofiar śmiertelnych, niż grypy, która pochłania około 40 000 zgonów rocznie.
Wykład ewidentnie pochodzi sprzed kryzysu związanego z COVID-19 i towarzyszącej mu komunikacji, ponieważ komunikacja otaczająca pandemię faktycznie „odniosła sukces” w tym, że choroba jest postrzegana jako równie groźna jak atak terrorystyczny. Co możemy z tego wynieść: że celowe groźby wywołują u ludzi silniejszą reakcję strachu niż naturalne lub niezamierzone groźby, co jest również znane strategom komunikacyjnym. Oznacza to, że zawsze, gdy ma zostać sprowokowana silna reakcja na czyn, szczególnie podkreśla się złośliwą intencję stojącą za nim, a zawsze, gdy pożądana jest minimalna reakcja, wszelkie możliwe złośliwe ludzkie intencje są ukryte lub zamaskowane.
Aktualne przykłady tego zjawiska można znaleźć codziennie w naszych gazetach, wiadomościach i wypowiedziach polityków, na przykład w kontekście wojny na Ukrainie czy konfliktu w Strefie Gazy. W ten sposób doniesienia o straszliwych naruszeniach praw człowieka lub zbrodniach wojennych są albo opisywane jako celowe, systematycznie zaplanowane, perfidnie wykorzystane, albo jako przypadkowe, niezamierzone konsekwencje, w formie biernej (bez wymieniania sprawców), a nawet bez czasowników, określane jako wydarzenia lub klęski żywiołowe, w zależności od tego, którą stronę aktualnie popierają nasze media i politycy.
2. Niemoralne (naruszające normy moralne). Obok pierwszego punktu, istnieje druga cecha zagrożeń, na które reagujemy szczególnie silnie. Chodzi o to, gdy zagrożenie wiąże się z naruszeniem naszych zasad moralnych lub etycznych bądź przekonań.
Reagujemy szczególnie silnie na zagrożenia o konotacji seksualnej lub obejmujące naruszenie lub zagrożenie dla dzieci. Nie chodzi tu oczywiście o umniejszanie grozy przestępstw seksualnych, gwałtów, krzywdzenia, a nawet zabijania dzieci w konfliktach, ale mimo to interesujące jest, jak mocno w mediach i komunikacji skupia się na przykład oskarżeniach o gwałt lub wykorzystywanie dzieci wobec geopolitycznych przeciwników, ponieważ stratedzy komunikacji, którzy świadomie wykorzystują te doniesienia do celów propagandowych, dokładnie wiedzą, jak silna i emocjonalna będzie reakcja (słowo kluczowe: propaganda okrucieństw). Zwłaszcza, gdy chodzi o motywowanie społeczeństwa do pójścia na wojnę lub przyjęcia postawy wojennej, ten aspekt jest chętnie wykorzystywany.
Reakcja emocjonalna nie tylko wzmacnia wpływ, dzięki czemu rzeczywiste lub domniemane zagrożenie otrzymuje dużo uwagi; Z punktu widzenia propagandystów ma to również tę „zaletę”, że silna emocjonalność wywoływana chwilowo przez te oskarżenia lub obrazy w znacznym stopniu wyłącza naszą zdolność krytycznego myślenia i refleksji, dzięki czemu informacje te nie są poddawane krytycznej analizie i badane pod kątem wiarygodności.
Takie wiadomości i obrazy prowadzą również do silnej emocjonalności całego dyskursu, co uniemożliwia usłyszenie głosów krytycznych, które mogłyby podważyć oskarżenia. Uniemożliwia to dyskurs analityczny, w którym można by wyjaśnić wiarygodność tych oskarżeń, a w przypadku faktycznych przestępstw – podjąć skuteczne i sensowne środki zaradcze. Pamiętamy – retrospektywnie niemożliwe do udowodnienia – oskarżenia, że żołnierzom libijskiej armii pod dowództwem Muammara Kaddafiego podawano Viagrę, aby przygotować ich do systematycznych gwałtów na przeciwnikach (patrz wyżej 1. Celowe), które znalazły szerokie rozgłos, zwłaszcza wśród zachodniej opinii publicznej i odegrały ważną rolę w moralnym uzasadnieniu ataku USA na Libię w 2011 roku. Albo historię o irackich żołnierzach, którzy rzekomo wyrzucali dzieci z inkubatorów w Kuwejcie, która również znacząco przyczyniła się do uzyskania poparcia dla ataku na Irak w USA i Europie i która po czasie okazała się sfabrykowana.
3. Nieuchronne: Nasze mózgi są również szczególnie nastawione na reagowanie na nieuchronne zagrożenia. Dan Gilbert nazywa nasz mózg maszyną „zejdź mi z drogi”, która pozwala nam uniknąć na przykład piłki baseballowej w ułamku sekundy. Tylko niewielka część naszego mózgu jest zaprojektowana do planowania i przygotowywania się na przyszłość, ale duża i archaiczna część odpowiada za zagrożenia, które zagrażają nam tu i teraz. To, co stanowi problem, na przykład z organizacją planu emerytalnego, profilaktycznymi badaniami lekarskimi czy zmianami klimatu, może być również wykorzystane propagandowo, poprzez przedstawianie każdego zagrożenia, które chcemy przedstawić jako szczególnie groźne, jako nieuchronne.
Przykładem może być strach, do którego mocno odniósł się Donald Trump i który obecnie znów jest bardzo aktualny, w USA przed najazdem migrantów przekraczających granicę z Meksykiem (pamiętamy jego hasło „Zbuduj mur!”). Nie oznacza to, że nie istnieje realne zagrożenie ze strony władz państwowych ani utrata kontroli nad skalą imigracji, ale chodzi o to, że osoby zainteresowane wzbudzeniem szczególnie silnego strachu lub silnych reakcji przedstawiają zagrożenie ze strony tych migrantów jako nieuchronne. Nie będą zatem twierdzić, że duża liczba migrantów lub imigrantów może stać się długoterminowym problemem dla systemu społecznego lub zagrozić spójności kulturowej kraju, lecz opisują sytuację bezpośredniego zagrożenia, odwołując się w ten sposób do archaicznych lęków: „Hordy są u naszych murów i grożą zalaniem naszego kraju”. To samo dotyczy propagandy wojennej lub propagandy motywującej do wojny za pomocą scenariuszy zagrożenia ze strony wroga, który wkrótce zaatakuje lub dokona inwazji (np. „nadchodzą Rosjanie”).
4. Natychmiastowość: Nasze mózgi reagują na zmiany bardzo wrażliwie. Szybkość zmian ma tu kluczowe znaczenie. Jeśli zmiana następuje wystarczająco wolno i małymi krokami, prawie jej nie zauważamy i rzadko wyzwala impulsy do działania. W kontekście powolnej lub stopniowej zmiany małymi krokami, akceptujemy zmiany, których nigdy nie zaakceptowalibyśmy w przypadku nagłej zmiany. Stanowiło to problem w komunikacji dotyczącej zmian klimatu przez długi czas, ponieważ zmiany następowały tak wolno i stopniowo, że ludzie mogli się do nich przyzwyczajać (przynajmniej ci z nas, którzy mieszkają na Globalnej Północy, gdzie skutki były znacznie mniej dotkliwe niż na Globalnym Południu).
Jest to jednak również ważny wgląd neuropsychologiczny, który można wykorzystać do manipulowania populacją. Każda zmiana, o której wiadomo, że spotyka się z silnym oporem, jest zatem wdrażana albo w kontekście taktyki szoku i przerażenia wkrótce po emocjonalnym i traumatycznym zdarzeniu (zob. mój artykuł o efekcie pierwszeństwa), albo krok po kroku, stale przesuwając granice tego, co społecznie akceptowalne, a następnie czekając, aż ten krok zostanie zaakceptowany jako „nowa normalność”, aby przejść do kolejnego kroku (słowo kluczowe: taktyka salami).
Często te metody są również łączone, wykorzystując zdarzenie szokujące jako sygnał do rozpoczęcia dużej zmiany (słowo kluczowe: punkt zwrotny), a następnie postępując małymi krokami. Obecnymi przykładami są dostawy broni na Ukrainę przez Niemcy, które zaczęły się od hełmów, a teraz obejmują systemy rakiet dalekiego zasięgu, lub stopniowy wzrost uprawnień Komisji Europejskiej w odniesieniu do polityki zagranicznej.
Wniosek
Nasz mózg od czasów starożytnych był niezwykle dobrze przystosowany do ochrony przed zagrożeniami ze strony napastników, którzy chcą nas skrzywdzić, zagrażają naszej spójności społecznej i łamią nasze zasady społeczne, zwłaszcza jeśli zagrożenie to jest nieuchronne i powoduje ogromne zmiany. W obliczu takich zagrożeń reagujemy tak, jak robili to nasi przodkowie – walcz lub uciekaj, natychmiast aktywując całą naszą uwagę i moc.
Problem ten dotyczy zagrożeń, które nie mają tych cech, ale mogą stać się dla nas równie niebezpieczne.
Dan Gilbert żartobliwie mówi w swoim wykładzie, że zareagowalibyśmy zupełnie inaczej na temat zmian klimatu, gdyby był to temat zagrożenia ze strony „złych ludzi z gorszymi wąsami” i pokazuje zdjęcia Hitlera, Stalina i Saddama Husajna.
Istnieje jednak również niebezpieczeństwo, że możemy zostać zmanipulowani, gdy te konkretne bodźce zostaną wykorzystane przez strategów komunikacyjnych do wywołania u nas szczególnie silnych reakcji lub uśpienia naszej czujności.
Dlatego zachowajcie czujność, zwłaszcza w czasach wojny i konfliktu lub w sytuacjach, w których zaangażowana jest wojna, gdy te cztery aspekty są szczególnie często podkreślane, i postarajcie się opanować pierwszą reakcję emocjonalną, a następnie, gdy już się uspokoicie, użyjcie krytycznego myślenia, aby spokojnie ocenić całą sytuację i zareagować rozsądnie.
Maike Gosch
Autorka jest strategiem komunikacji i byłą prawniczką. Jest założycielką i dyrektorką firmy story4good, w której kierowała projektami komunikacyjnymi i strategicznymi dla wiodących organizacji pozarządowych i podmiotów politycznych w Niemczech i Europie.
Jest to drugi odcinek serii: Propaganda dla początkujących. Część pierwsza ukazała się w SN 1/26 - Propaganda dla początkujących. (1) Efekt pierwszeństwa
Za: https://propagandainfocus.com/men-with-moustaches-or-which-threats-do-we-react-to-most-strongly/
- Autor: Anna Leszkowska
- Odsłon: 174
Co łączy techniki stosowane przez autorów kryminałów, którzy chcą opowiedzieć pasjonującą historię, a jednocześnie maksymalnie utrudnić czytelnikowi odkrycie prawdy, z technikami PR i propagandy? Choć na pierwszy rzut oka wydaje się to zaskakujące, w rzeczywistości istnieje wiele podobieństw, zarówno pod względem zainteresowań, jak i stosowanych technik. W tym artykule z serii „Taktyki propagandowe” niektóre z nich zostaną omówione bardziej szczegółowo.
Ale wszystko idealnie się układa, jeśli tylko potrafisz rozróżnić, co jest rzeczywistością, a co iluzją. (Agatha Christie, Robią to za pomocą luster)
Każdy czytelnik powieści kryminalnych prawdopodobnie zna moment „aha!” podczas czytania klasycznego kryminału: przebrnąłeś przez dwieście lub więcej stron, błądząc po omacku w ciemności, czując strach, miewając momenty olśnienia, kiedy dodałeś dwa do dwóch i czułeś się o krok przed detektywem, tylko po to, by potem zwątpić we własne teorie. Teraz dotarłeś do miejsca rozwiązania. Detektyw zbiera wszystkich w salonie i podsumowuje całą historię. Odnosi się do wszystkich fałszywych tropów, które autor umiejętnie przedstawił, i wyjaśnia, dlaczego żaden z nich nie mógł wyjaśnić prawdziwego przebiegu wydarzeń. Potem nadchodzi wielki moment. Detektyw lub inspektor wskazuje sprawcę i wyjaśnia, jak sprawa została rozwiązana. Jeśli powieść kryminalna była dobrze napisana, dosłownie lub w myślach uderzamy się w czoło: Dlaczego tego nie przewidzieliśmy? Wszystko na to wskazywało! Jak mogliśmy przegapić wskazówki, które teraz wylicza detektyw? Dlaczego nie zinterpretowaliśmy ich poprawnie? Dlaczego nie zobaczyliśmy ich we właściwym świetle? Nagle cały obraz staje się wyraźny i zaczynamy się zastanawiać, dlaczego byliśmy tak ślepi.
Ten moment „aha” nie jest przypadkowy. Zazwyczaj nie wynika on z naszej głupoty czy nieuwagi. Ten moment „aha” jest wynikiem niezwykle starannej konstrukcji. To efekt kunsztu, umiejętności i sztuki autora, wynikających z jego głębokiego zrozumienia, jak my, ludzie, odbieramy i przetwarzamy informacje. Sztuka polega na podawaniu istotnych informacji i wskazówek do prawdy, jednocześnie dokładając wszelkich starań, aby czytelnik nie zinterpretował ich błędnie.
Klasyczny kryminał zawsze składa się z dwóch historii. Pierwsza historia to prawda – to, co się naprawdę wydarzyło. Prawda ta jest zasłonięta zasłoną niewiedzy i niezrozumienia. Jako czytelnicy, staramy się ją odsłonić w trakcie lektury. Druga historia to sama zasłona, jej poszczególne części oraz wszystkie teorie i interpretacje, które rozwijamy podczas czytania. Wszystkie błędy, które popełniamy, i wszystkie fałszywe tropy, którymi podążamy w myślach. Co więcej, prawda jest przesłonięta kłamstwami, które mają odwrócić od niej uwagę i ją ukryć.
W Kodeksie Komunikacji Niemieckiej Rady ds. Public Relations z dnia 29 listopada 2012 r. stwierdza się:
„(9) Specjaliści ds. PR i komunikacji zobowiązują się do przestrzegania prawdy i nie rozpowszechniania świadomie fałszywych lub wprowadzających w błąd informacji ani niepotwierdzonych plotek”.
Firmy, aktorzy polityczni i inne podmioty zajmujące się profesjonalnym PR-em muszą uważać, aby otwarcie nie „kłamać”, ale nadal mogą mieć interes w uniemożliwieniu obywatelom pełnego poznania i zrozumienia całej i prawdziwej historii. Różne podmioty często mają silny interes w ukrywaniu lub przynajmniej zniekształcaniu tej prawdy. Czasami chodzi o komunikowanie tylko pewnych aspektów lub skupianie uwagi na konkretnych osobach i tematach, podczas gdy inne powinny idealnie pozostać w cieniu. Komunikacja publiczna rzadko jest wolna od takich egoistycznych interesów „narratorów”. Każda komunikacja lub historia naturalnie napotyka silne pole magnetyczne interesów, które mogą, a czasami chcą, nagiąć i zniekształcić historię dla własnych celów.
To napięcie częściowo pokrywa się, moim zdaniem, z wyzwaniem, przed którym stoi autor klasycznej powieści kryminalnej typu „whodunnit”. Zarówno tu, jak i tam, czytelnik/obywatel domaga się odpowiedniej wiedzy o wydarzeniach. Autor ma, lub może mieć, interes w tym, aby czytelnik nie odkrył prawdy o pewnych wydarzeniach i okolicznościach, lub dowiedział się o nich dopiero później. Niemniej jednak autor kryminału musi, przynajmniej zgodnie z zasadami klasycznej struktury kryminału, działać uczciwie i przekazać wszystkie istotne informacje, aby czytelnik mógł „rozgryźć zagadkę”. Autor musi zatem komunikować, mając nadzieję, że czytelnik nie rozpozna i nie zrozumie „ukrytej historii” aż do samego końca.
Kiedy do mnie dotarło to porównanie, przejrzałam literaturę przedmiotu poświęconą technikom kryminalnym, aby znaleźć odpowiedzi na pytanie, jakie metody wpływania na postrzeganie rzeczywistości i faktów w sferze publicznej za pośrednictwem polityki, dziennikarstwa i PR-u politycznego można porównać do sztuczek stosowanych przez autorów powieści kryminalnych.
Wszyscy jesteśmy detektywami
Istnieje jeszcze jeden aspekt, który ukazuje paralele między konstruowaniem powieści kryminalnych a komunikacją publiczną, zwłaszcza polityczną: coraz więcej osób chłonie informacje z prasy i innych źródeł, jakby czytali powieść kryminalną. Zawsze zachowują czujność, starając się nie dać wprowadzić w błąd. Wielu krytycznych czytelników podchodzi do artykułów i komunikatów polityków lub partii politycznych, a także do informacji od firm, szukając kłamstw, niespójności, stronniczości, oszustw, cui bono (kogo to obchodzi), błędów i wskazówek prowadzących do ukrytej historii, do tego, co naprawdę się wydarzyło. W niektórych przypadkach jest to nieświadoma nieufność, nadmierny sceptycyzm.
Oczywiście, w komunikacji publicznej, zarówno rządów, jak i firm, istnieje wiele sekretów, kłamstw i zaciemnień. Umiejętnie posługują się one narzędziami spinu, manipulacji emocjonalnej itp., aby ujawniać tylko te informacje, które są im niezbędne (ze względów prawnych, politycznych lub wizerunkowych), jednocześnie starając się w jak największym stopniu kontrolować odbiór informacji i kierować nim. Naiwnością byłoby zakładać, że opinia publiczna zawsze otrzymuje całą prawdę.
Metoda 1: Musisz mi powiedzieć!
Jednym ze sposobów zaciemniania, ale także budowania napięcia, są „luki w wiedzy”. Są to pominięcia w fabule, „nieopowiedziane” fragmenty, tajemnica. W klasycznej powieści kryminalnej są to na przykład zawsze tożsamość mordercy, a zazwyczaj także dokładny przebieg morderstwa.
Takie „luki w wiedzy” w powieściach kryminalnych, ale także w życiu codziennym, wyzwalają u większości ludzi ambicje detektywistyczne i silne pragnienie rozwiązania zagadki, a tym samym wypełnienia luk. Ten budujący napięcie i wzbudzający ciekawość efekt można było dobrze zaobserwować w przypadku włoskiej pisarki Eleny Ferrante. Sam fakt, że autorka bestsellerów chciała zachować swoją tożsamość i nazwisko w tajemnicy, wzbudził tak wielką ciekawość, że „ujawnienie” jej tożsamości oraz szczegółów jej osoby i życia – które okazało się całkowicie prozaiczne i mało spektakularne – spotkało się z ogromnym zainteresowaniem mediów. Gdyby nie to pragnienie tajemnicy, jej życie prywatne byłoby postrzegane jako znacznie mniej interesujące. Nie jest to osąd moralny, a jedynie analiza strategiczno-taktyczna. Kiedy coś jest utrzymywane w tajemnicy, ludzie natychmiast zakładają, że jest interesujące. Wartość tajnej informacji wzrasta, a nasza ciekawość i ambicja zostają pobudzone.
W komunikacji publicznej istnieje wiele rzeczywistych i rzekomych luk w wiedzy. Każda oczywista luka w narracji, niezależnie od tego, czy dotyczy motywów, sprawców, metod, pochodzenia czy powiązań, wywołuje napięcie. Trudno powiedzieć, dlaczego tak bardzo zmagamy się z tymi lukami w wiedzy, tajemnicami, niepewnościami i otwartymi pytaniami. Być może jako ludzie po prostu nie potrafimy długo znosić niewyjaśnionej i niewytłumaczalnej rzeczywistości, ponieważ tracimy orientację i przestajemy czuć się bezpiecznie.
Niezależnie od przyczyny, jedno jest pewne: nic nie wzbudza takiej ciekawości jak tajemnica. W tym tkwi niebezpieczeństwo w komunikacji publicznej, jeśli informacji nie można lub nie wolno ujawniać. Dziennikarze i ludzie będą wówczas nieuchronnie spekulować i, niczym w powieści kryminalnej, pragnąć „rozwiązać” „sprawę”. Krótko po wydarzeniu takim jak atak terrorystyczny (lub nie, patrz mój poprzedni artykuł „Efekt pierwszeństwa” ) lub w przypadku niewyjaśnionych przestępstw musimy żyć z tymi nieokreślonymi punktami, a znoszenie tego napięcia jest również oznaką dojrzałości.
Ludzie uwielbiają ekscytujące historie, zagadki i tajemnice, a czasem dostrzegają zbrodnie, intrygi i powiązania tam, gdzie ich nie ma. Może to prowadzić do nadmiaru teorii spiskowych i ogromnej nieufności wobec polityków, innych ważnych osobistości publicznych i dziennikarzy (słowo kluczowe: „Lügenpresse” i fake newsy). Jeśli fake newsy lub uproszczone, zniekształcone lub po prostu fałszywe historie podawane przez niektórych polityków lub agitatorów są bardziej ekscytujące i dramaturgicznie lepsze, to nudna, banalna i zagmatwana rzeczywistość zostaje odrzucona.
Ale jest też wiele sytuacji, w których ludzie wykazują się bardzo dobrym instynktem i prawidłowo identyfikują rzeczywiste, nieokreślone punkty i pominięcia w historii. Opinia publiczna słusznie „wyczuwa”, że coś jest nie tak z przedstawianą jej historią. Motywy są nieprawdopodobne, kolejność zdarzeń jest błędna, wydarzenia i działania nie pasują do charakteru lub motywacji osób zaangażowanych itd. W takich przypadkach dobrze, że obywatele i dziennikarze śledczy nie spoczywają na laurach, dopóki pewne powiązania nie zostaną wyjaśnione, jak w przypadku zabójstwa Johna F. Kennedy'ego, śmierci Uwe Barschela w genewskim hotelu czy serii morderstw NSU w Niemczech (były to serie morderstw o pozornie rasistowskim podłożu, popełnionych przez neonazistowską grupę terrorystyczną w latach 2000–2007, otoczonych podejrzeniami o udział niemieckich służb wywiadowczych, podsycanymi licznymi nieścisłościami w sprawie, a także wypadkami, samobójstwami i zgonami sprawców i świadków oraz zniszczeniem akt).
Metoda 2: Ukryta na widoku
Inną powszechną techniką w klasycznej literaturze kryminalnej jest dostarczenie czytelnikowi kluczowej informacji przy jednoczesnym ukryciu jej znaczenia. W powieści Agathy Christie Tajemnica Sittaford znajduje się długa lista przedmiotów znalezionych w szafce w domku zamordowanego mężczyzny, w tym dwie pary nart. Morderca użył drugiej pary nart, aby dotrzeć do domku i popełnić morderstwo. Jadąc na nartach, mógł dotrzeć do domku znacznie wcześniej, niż obliczył detektyw, który założył, że idzie pieszo, dając mu w ten sposób idealne alibi. Znaczenie nart, a w szczególności fakt, że były dwie pary, nie jest rozpoznawane przez czytelnika, ponieważ są one sprytnie wymienione wśród innego sprzętu sportowego, takiego jak kije golfowe, rakiety tenisowe i sprzęt wędkarski, przez co narty zlewają się w umyśle czytelnika z nieokreślonym stosem akcesoriów sportowych. Myślimy o nich tylko jako o sprzęcie sportowym, a nie jako o środku transportu.
Podobne taktyki są często stosowane w PR i komunikacji politycznej. Informacje mogą być ukryte na widoku, zagrzebane w masie skomplikowanych informacji technicznych, żargonu i złożonych powiązań. Często dzieje się to nieumyślnie, ale czasami jest to celowe.
W komunikacji rządowej ta taktyka zaciemniania jest często stosowana w procedurach legislacyjnych, gdzie ustawy są grupowane i układane jak rosyjskie matrioszki, przez co poszczególne środki, a zwłaszcza ogólny kierunek polityczny i strategia, które za nimi stoją, są nieodróżnialne dla laików, a nawet dobrze poinformowanych dziennikarzy. Dobrymi przykładami są tak zwane umowy o wolnym handlu TTIP, CETA, TISA itp., w których porozumienia dotyczące obniżek taryf celnych były powiązane z postanowieniami o ochronie inwestycji, regulacjami silnie sprzyjającymi prywatyzacji, ustanowieniem procedur arbitrażowych i wieloma innymi elementami.
Innym przykładem były przepisy dotyczące pobierania opłat za przejazdy niemieckimi autostradami (Autobahn), które wydają się być częścią złożonego procesu prywatyzacji niemieckiej infrastruktury drogowej dalekobieżnej, ale zostały one ujawnione i wyjaśnione tylko częściowo, ponieważ pełniący obowiązki politycy zdawali sobie sprawę z oporu społeczeństwa wobec takiego posunięcia. Obecne europejskie inicjatywy ustawodawcze zmierzające do realizacji deklarowanych celów „Walki z dezinformacją”, „Walki z mową nienawiści” i „Bezpieczeństwa w Internecie” stanowią inne dobre przykłady, ponieważ w rzeczywistości obejmują zmiany prawne, które są bardzo niebezpiecznym krokiem w stronę cenzury i autorytaryzmu, ale są komunikowane jako środki bezpieczeństwa.
Metoda 3: Czy pamiętasz?
Inną znaną taktyką stosowaną przez autorów kryminałów jest rozproszenie faktów. Ważne elementy, które mogłyby przyczynić się do rozwiązania zagadki, są rozdzielane i przekazywane z dużym dystansem. Kiedy czytelnik poznaje drugą część informacji, zapomina już o pierwszej i nie może połączyć ich w sensowny kontekst.
W powieści Agathy Christie Zegary czytelnik dowiaduje się od pani Bland, sąsiadki domu, w którym doszło do morderstwa, że jest ona jedyną żyjącą członkinią rodziny. Później ta sama kobieta mówi inspektorowi Hardcastle'owi w rozmowie, że jej siostra mieszka w tym samym miejscu. Prawie 40-stronicowa przerwa między tymi dwoma stwierdzeniami utrudnia czytelnikowi dostrzeżenie oczywistej sprzeczności i rozwiązanie zagadki kryminalnej. „Pani Bland” jest bowiem w rzeczywistości oszustką, która przyjęła tożsamość pierwszej żony męża, aby odziedziczyć duży majątek, i popełniła morderstwo, ponieważ jej fałszywa tożsamość miała wyjść na jaw, a ona sama pomyliła się w drugim przesłuchaniu.
Tę samą metodę stosuje się często, przekazując ważne informacje, ale wyrywając je z kontekstu i rozciągając w czasie, przez co my, obywatele, nie jesteśmy w stanie rozpoznać całościowego kontekstu.
Metoda 4: Bum!
„Widzisz, to jest prosta teoria sztuczki magicznej. Uwaga nie może być skupiona na dwóch miejscach jednocześnie. Żeby wykonać moją sztuczkę magiczną, muszę skupić całą swoją uwagę gdzie indziej (…).” (A. Christie, Tragedia w trzech aktach)
To jedna z „najprostszych i najstarszych sztuczek w zanadrzu”: uwaga czytelnika może być skupiona tylko na kilku rzeczach naraz. Aby odwrócić uwagę od tematu lub sytuacji, autorzy kryminałów często i chętnie stosują efekt huku. Ekscytujące wydarzenie, które wzbudza silne emocje, takie jak wypadek, historia miłosna, ślub, groźba itp., jest wykorzystywane do odwrócenia uwagi od innej ważnej sytuacji. Czytelnik jest rozproszony i skupia się jedynie na rozwoju silnych emocji lub obaw o bohatera z powodu pozornego zagrożenia, a tym samym przestaje zwracać uwagę na inne, spokojniejsze tony.
W komunikacji politycznej ta cecha ludzi jest również wykorzystywana, na przykład przy uchwalaniu niepopularnych ustaw, za którymi rząd ma większość w parlamencie, ale wie, że większość społeczeństwa jest przeciwna. Są one następnie uchwalane na przykład w czasie wakacji letnich lub w trakcie finału Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej, aby wykorzystać mniejszą liczbę świadków lub fakt, że inne, bardziej emocjonalne wydarzenie skupia uwagę dziennikarzy i opinii publicznej.
Metoda 5: To jest o wiele bardziej ekscytujące
Istnieje inna forma rozproszenia uwagi, subtelniejsza niż efekt huku: pozostawianie fałszywych tropów lub dostarczanie „mylących tropów”. W tym przypadku uwaga czytelników nie jest odwracana przez inne wydarzenie, ale przez inne pytanie, zagadkę lub zadanie. Ich energia mentalna jest kierowana na fałszywy trop, który blokuje ich uwagę i zdolności analityczne, odciągając ich od głównego, ważnego pytania.
Doskonałym przykładem są reakcje NSA, rządu USA, a nawet znacznej części amerykańskich i niemieckich mediów na skandal NSA z 2013 roku ujawniony przez sygnalistę Edwarda Snowdena. Aby odciągnąć uwagę opinii publicznej od głównego problemu, jakim jest łamanie praw podstawowych, prawa karnego i prawa międzynarodowego przez inwigilację agencji wywiadowczych, działania, uwaga i umiejętności rozwiązywania zagadek opinii publicznej zostały skierowane na następujące pytania: „Jakie są podstawy techniczne umożliwiające stosowanie tych technik inwigilacji?”, „Jak mogę chronić swoje urządzenia przed tymi technikami inwigilacji?”, „W jaki sposób doszło do wycieku tych informacji? Kto miał do nich dostęp i przekazał je dalej? Czy to był kolejny rosyjski szpieg?”. Chociaż nie mogę tego udowodnić, wydaje się podejrzanie korzystne dla NSA i rządu USA, że dzięki takim narracjom medialnym 90% uwagi opinii publicznej skupiło się na tych kwestiach, zamiast na nielegalności samych działań inwigilacyjnych.
Ponadto te dwa manewry odwracające uwagę mają pożądany efekt manipulacji:
Pierwsze pytanie: „Jak mogę chronić swoje urządzenia?” nie tylko odwraca uwagę od nielegalnych działań inwigilacyjnych, ale także subtelnie zmienia sytuację, tak że obywatel postrzega je jako problem czysto techniczny (a nie polityczny). Działania inwigilacyjne postrzegane są raczej jako naturalna siła, na którą nie można zareagować za pomocą polityki – powinniśmy raczej pomyśleć o środkach bezpieczeństwa, takich jak zabezpieczenie przed falą sztormową czy awarią zasilania.
Z silnym naciskiem na drugie pytanie: „Kto to ujawnił?”, efekt spinu jest jeszcze wyraźniejszy. W tym przypadku, w niezwykle zręcznej sztuczce, sprawca (agencje wywiadowcze) nagle staje się ofiarą. Poprzez narrację „kto to zrobił”, osoba ujawniająca informacje lub sygnalista automatycznie staje się złoczyńcą. W ramach tej narracji omawiamy, jak możliwe było takie „ujawnienie tajemnic”, jak agencje wywiadowcze mogły się przed tym uchronić oraz jak sprawca powinien zostać zidentyfikowany, schwytany i ukarany. Dziennikarze i opinia publiczna łatwo ulegają takim zmianom narracji i omawiają temat wyłącznie w ramach predefiniowanych parametrów tej nowej narracji.
Metoda 6: Sprawdź, kto mówi
Inną klasyczną metodą zapobiegania uwierzeniu w informacje lub wiadomości jest zdyskredytowanie źródła. Metoda ta ma dodatkowy efekt odwracania uwagi opinii publicznej na charakter, życie prywatne, a najlepiej na życie intymne źródła – seks zawsze przyciąga uwagę – zamiast na informacje przekazywane przez źródło.
Agatha Christie jest również mistrzynią w dyskredytowaniu źródeł. W jej powieści Zapowiedziano morderstwo najważniejsze i najlepsze wskazówki dotyczące rzeczywistego przebiegu wydarzeń pochodzą od Dory Bunner, przyjaciółki i gospodyni morderczyni, panny Blacklock. Jednak Christie sprytnie charakteryzuje Dorę Bunner za pośrednictwem swojego rzecznika, inspektora Craddocka, jako zapominalską, rozproszoną, zagubioną i całkowicie niewiarygodną. Każde z jej stwierdzeń, które mogłoby pomóc wyjaśnić przebieg morderstwa i podkreślić winę panny Blacklock, jest natychmiast relatywizowane. Zwłaszcza dlatego, że jej przesłuchanie odbywa się razem z panną Blacklock, którą opisuje się jako kompetentną, inteligentną i rzeczową, a która zawsze natychmiast zaprzecza zeznaniom Dory Bunner.
Bardzo dobrym przykładem tej metody w komunikacji politycznej jest relacja medialna na temat Juliana Assange'a, założyciela WikiLeaks, którego w dużej mierze bezpodstawne oskarżenia o gwałt miały na celu między innymi odwrócenie uwagi od zbrodni wojennych popełnionych przez armię amerykańską w Iraku, ujawnionych przez niego i WikiLeaks, a skupienie uwagi opinii publicznej i dziennikarzy wyłącznie na jego życiu seksualnym, wadach charakteru i domniemanych wykroczeniach.
Rezolucja
Niniejsze rozważania nie mają na celu wskazywania drogi do kłamstwa, lecz pomóc zrozumieć, w jaki sposób kierowana jest uwaga ludzi, a tym samym wyjaśnić, jak informacje mogą być ukrywane i zniekształcane. Wiedza ta umożliwia wszystkim podmiotom zaangażowanym w komunikację, zarówno profesjonalistom, jak i laikom, rozpoznanie tych metod i reagowanie na nie.
Maike Gosch
Część pierwsza Propagandy dla początkujących ukazała się w SN Nr 1/26 - Propaganda dla początkujących. (1) Efekt pierwszeństwa, druga – w SN Nr 2/26 - Propaganda dla początkujących (2). Kiedy reagujemy najsilniej? , trzecia – w SN Nr 3/26 - Propaganda dla początkujących (3) Kształtowanie percepcji
- Autor: Anna Leszkowska
- Odsłon: 85
W świecie propagandy i wojny psychologicznej język i reprezentacja wizualna odgrywają znaczącą rolę. Istotną metodą wpływania na percepcję, a tym samym na postawę społeczeństwa, szczególnie w sytuacjach konfliktu lub wojny, jest stosowanie technik „humanizowania” i „dehumanizowania” ludzi.
Co oznaczają słowa „humanizacja” i „dehumanizacja”?
Wszyscy jesteśmy ludźmi. Można by nawet mówić o „rodzinie ludzkości”. Technika humanizacji służy przypomnieniu nam o tym wspólnym człowieczeństwie, byśmy poczuli się ze sobą związani. Technika dehumanizacji służy dokładnie odwrotnemu celowi: sprawia, że zapominamy o człowieczeństwie innej osoby lub grupy.
Jak działa humanizacja?
Sposób, w jaki opowiadane są postacie i wydarzenia, wpływa na nasze uczucia i identyfikację z przedstawionymi osobami.
Perspektywa narracyjna odgrywa tu centralną rolę. Kiedy sytuacja jest przedstawiona tylko z określonej perspektywy, automatycznie utożsamiamy się z narratorem lub osobą umieszczoną w centrum wydarzeń, tą „zbliżoną”, w której doświadczenie wchodzimy.
Zwróćmy uwagę na przykład na obecne konflikty geopolityczne i wojny, aby zobaczyć, z której strony opowiadana jest historia, czyja perspektywa kształtuje wydarzenia – czyje cierpienia i straty są relacjonowane, czyje uczucia, spostrzeżenia, nadzieje i obawy są przedstawiane. Niestety, obecnie zawsze jest to strona, którą nasz rząd strategicznie wspiera.
Odpowiedzialni dziennikarze, którzy również interesowaliby się pokojem, przedstawialiby obie strony, w tym argumenty i perspektywy rządzących, a także doświadczenia i cierpienia ludności po obu stronach. Kiedy tak się nie dzieje, wychodzimy poza sferę dziennikarstwa i znajdujemy się w samym środku propagandy.
Obecnie to podejście można wyraźnie zaobserwować w relacjach z wojny na Ukrainie i działań militarnych rządu Izraela w Strefie Gazy.
Tak więc humanizacja początkowo odbywa się poprzez wybór perspektywy.
Znalezienie wspólnego gruntu
Inną techniką „humanizacji” jest podkreślanie tego, co nas łączy – czyli przedstawianie ludzi w taki sposób, aby osoby, do których kierowana jest komunikacja, mogły odkryć podobieństwa do tych osób i dzięki temu poczuć się z nimi blisko.
W praktyce oznacza to: Podczas gdy jedna strona jest „odczłowieczana” przez bycie określaną w sposób poniżający, odczłowieczana i redukowana bardzo jednowymiarowo do roli, atrybutu lub funkcji (np. „świnia” dla policjanta), osoby, które mają być zhumanizowane, są wprowadzane w swoich kontekstach jako „ojciec”, „matka”, „przedsiębiorca”, „pacjent onkologiczny”, „piłkarz”, „właściciel salonu kosmetycznego” itd. W ten sposób opisuje się jak najwięcej atrybutów o emocjonalnym lub pozytywnym wydźwięku, wraz z okolicznościami, marzeniami, planami, działaniami, uczuciami, stwierdzeniami i nadziejami tej osoby, tworząc efekt, że czytelnicy lub widzowie postrzegają ją jako istotę ludzką, a nawet czują, że ją „znają”, mogą się z nią identyfikować i wczuwać się w nią. Powoduje to uczucia i myśli takie jak: „Teraz znam tę osobę”, „Mógłbym być jej przyjacielem”, „To mogłoby być moje dziecko”.
Samo w sobie wzmacnianie miłości między ludźmi i budowanie poczucia wspólnoty jest początkowo przyjemne i pozytywne. Staje się jednak problematyczne, gdy staje się elementem propagandy, jest wykorzystywane jednostronnie i służy na przykład do ukrywania zbrodni wojennych (patrz na przykład przedstawienie żołnierzy Sił Obronnych Izraela podczas operacji wojskowych w Strefie Gazy za pomocą filmów z młodymi, radosnymi dziewczynami tańczącymi na TikToku).
Dla wyjaśnienia należy dodać, że wiele z tych mechanizmów powstaje również jako spontaniczne impulsy i reakcje emocjonalne, bez potrzeby manipulacyjnej kontroli.
Weźmy bardzo banalny przykład z życia codziennego: Przybywasz na lotnisko zestresowany i z krótkim czasem, bojąc się, że spóźnisz się na samolot. Może twoje małe dziecko płacze, nie zjadłeś wystarczająco dużo, a właśnie pokłóciłeś się z partnerem o właściwy objazd z powodu remontu. Długo stoisz w kolejce do odprawy, a pracownica linii lotniczych, która ma cię odprawić, w twoim odczuciu rozmawia przez telefon przez bardzo długi czas, nie zwracając na ciebie uwagi. Denerwujesz się na nią, a kiedy w końcu się tobą zajmuje, zwracasz się do niej oschle i szorstko.
Z powodu stresu i sytuacji postrzegasz ją jedynie w jej roli „personelu” i „funkcji”, a nie jako osobę o wielu wymiarach i uczuciach, z którą możesz mieć wiele wspólnego, a raczej jako rodzaj wrogiego obiektu. Załóżmy, że nagle „wychodzi z roli”, ocierając pot z czoła i mówiąc: „Ach, kręci mi się w głowie, nie powinnam była opuszczać śniadania” albo „Ile lat ma twój syn? Moja córka ma prawie tyle samo lat”. Gdybyś nie był jeszcze całkowicie wściekły i miał w miarę stabilny charakter, twoje postrzeganie kobiety nagle by się zmieniło, a atmosfera między wami natychmiast się poprawiła. Przypomniałbyś sobie, że ona jest „tylko” człowiekiem ze słabościami, który sam nie czuje się dobrze, albo matką małych dzieci. Pamiętasz o swoim wspólnym człowieczeństwie i czujesz do niej o wiele więcej życzliwości.
Rola emocji
W tym miejscu pojawia się ważny temat, który zasługuje na osobny artykuł, a mianowicie rola emocji w komunikacji politycznej. Emocje odgrywają istotną rolę w kontekście technik humanizacji/dehumanizacji, ponieważ zarówno humanizacja, jak i dehumanizacja działają poprzez wywoływanie emocji. Nasz stan emocjonalny decyduje również o tym, w jakim stopniu sami humanizujemy lub dehumanizujemy innych (patrz poniżej).
Humanizując, wywołujemy emocje takie jak miłość, współczucie i empatia – dehumanizując – nienawiść, strach, odrzucenie i pogardę. Im silniej terminy używane przez polityków i dziennikarzy wywołują emocje, tym bardziej prawdopodobne jest, że znajdujemy się w sytuacji, w której dochodzi do humanizacji/dehumanizacji, świadomie lub nieświadomie. Niestety, używanie silnie emocjonalnych terminów, opisów, a także zdjęć i filmów, często służy manipulacji opinią publiczną – lub, w najbardziej niewinnym przypadku, jest oznaką, że sami reporterzy są tak silnie owładnięci własnymi emocjami, że nie potrafią już relacjonować obiektywnie.
Emocje również odgrywają rolę w humanizacji lub dehumanizacji, ponieważ narastający stres, presja czasu, poczucie pilności, kryzysu lub zagrożenia, ale także traumatyzacja lub retraumatyzacja poprzez ukazywanie okrucieństw, śmierci, tortur, niebezpieczeństwa, straty, zniszczenia lub zagrożenia nimi, mają wpływ na ludzką percepcję, przetwarzanie informacji i nasze reakcje emocjonalne.
W stresie mamy tendencję do myślenia w kategoriach czarno-białych i kategoryzowania ludzi jako przyjaciół lub wrogów. Nasza zdolność myślenia i analizowania cierpi, podobnie jak zdolność rozróżniania, tolerowania niejednoznaczności i rozumienia złożoności. Każdy zna to z napadów gniewu czy zaciekłych kłótni. Kiedy przytłaczają nas negatywne emocje i stres, nie potrafimy już jasno myśleć, nie potrafimy wczuć się w sytuację drugiej osoby, stajemy się agresywni, upraszczamy, oskarżamy, obrażamy itd. Dokładnie to samo dzieje się w dyskursie politycznym, w mediach społecznościowych czy w tradycyjnych formach przekazu. Kiedy jesteśmy poddawani stresowi, presji i lękowi (czy to celowo, czy nie), nasza zdolność do empatii znacząco spada.
Zwierzęta ludzkie
Jakie metody stosuje się, aby zredukować empatię? W tym przypadku jednostki lub grupy są określane jako obce, odmienne i złe. Co istotne, brakuje zróżnicowania. Ludzie, którzy mają zostać odczłowieczeni, nie mają żadnych dobrych cech, żadnych zrozumiałych motywów; nie mamy z nimi nic wspólnego. Są całkowicie obcy. Nazywa się to również „innością”, czyli przedstawianiem jednej lub grupy osób jako całkowicie „innych”, z którymi nic nas nie łączy.[…]
Przez jakiś czas zgłębiałam temat szkolenia ludzi na katów, ponieważ chciałam zrozumieć, jak to możliwe, że nie ma empatii wobec osób cierpiących. Oczywiście, są ludzie, którzy generalnie mają bardzo mało empatii, ale istnieją dodatkowe sposoby na dalsze ograniczenie naszej zdolności do empatii. Należą do nich narastający stres i presja, a także stopniowe odczłowieczanie „ofiary”.
Być może pamiętasz scenę z filmu „Milczenie owiec”, w której matka porwanej kobiety zwraca się w telewizji do chorego psychicznie seryjnego mordercy i porywacza jej dorosłej córki, wielokrotnie wymieniając jej imię i opisując jej cechy charakteru. Agent FBI i jej kolega, którzy słuchają, wyjaśniają, że robi to strategicznie, aby utrudnić zabójcy zabicie córki, ponieważ matka chce, aby postrzegał ją jako „osobę”, a nie tylko „przedmiot” czy „rzecz”. Fakt, że postrzega ją jako przedmiot, jest widoczny w rozmowie między nim a ofiarą, w której mówi o niej w trzeciej osobie i nazywa ją „tym”, na przykład, mówiąc: „Weźmie balsam i wetrze go w swoją skórę”.
Narodowi socjaliści systematycznie dehumanizowali swoich przeciwników i ofiary. Obywateli żydowskich nazywano „pasożytami” i „robactwem”, Słowian „podludźmi”, osoby niepełnosprawne „życiem niegodnym życia”, a przeciwników politycznych „wrogami ludu”, „zdrajcami” i „szkodnikami”.
„To coraz powszechniejsze zaprzeczanie typowo ludzkim uczuciom i doświadczeniom wpisuje się w założenie, że taka dehumanizacja osłabia moralne obawy w okresie poprzedzającym akt przemocy, a tym samym go ułatwia” – wyjaśniają Landry i jego współpracownicy. Przedstawiając Żydów jako „podludzi” w propagandzie, skutecznie negowano ich ludzką godność, a tym samym również możliwość ochrony ich życia.[…]
Ludzie, wobec których empatii nie wolno ograniczać ze względów strategicznych, są często całkowicie pozbawiani człowieczeństwa przez propagandę. Używa się wówczas takich słów jak „potwór”, „zwierzęta” i „bestie”. Nawet słowo „terrorysta” służy tej dehumanizacji. W odniesieniu do przeciwników politycznych lub przywódców wrogich państw używa się określeń takich jak „dyktator” czy „brutalny rzeźnik”.
Drugim aspektem – obok dehumanizacji – jest skupienie się na zagrożeniu, jakie stanowi druga strona: jest ona opisywana jako osoba całkowicie wroga i niebezpieczna, ukazywana jako zagrożenie.
„Po rozpoczęciu Holokaustu obserwujemy wzrost liczby określeń, które kojarzą ludność żydowską ze złośliwością i złowrogimi intencjami” – donoszą historycy. Żydzi mieli teraz rzekomo dążyć do dominacji nad światem, aktywnie podważać zdrowie publiczne lub w inny sposób szkodzić „narodowi niemieckiemu”. „Te wzorce odpowiadają demonizacji Żydów” – twierdzą Landry i jego zespół. W związku z tym Żydzi całkowicie poświęcili swoje zdolności intelektualne na służbę moralnie nagannym celom – i w ten sposób okazali się „podludźmi”.
Bardzo niepokojącymi przykładami niedawnej dehumanizacji są wypowiedzi izraelskich polityków i prominentnych obywateli na temat Palestyńczyków w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu, ale także w czasie wojny na Ukrainie, gdzie ukraińscy żołnierze i politycy nazywają rosyjskich żołnierzy i ogólnie wszystkich Rosjan i prorosyjskich Ukraińców „Orkami” (półludzkie potwory z trylogii „Władca Pierścieni”), podczas gdy rosyjscy żołnierze nazywają ukraińskich żołnierzy „świniami” lub „Ukronazistami”.
Niestety, w czasie kryzysu związanego z koronawirusem – z pewnością zaostrzonego przez stres i strach ludności i polityków oraz niezwykle napiętą atmosferę kryzysu – w Niemczech ponownie pojawiła się tendencja do silnej dewaluacji i dehumanizacji współobywateli. Określenia i obelgi, takie jak „Schwurbler” i „Querdullis” w Niemczech oraz „antyszczepionkowcy” i „covidiots” w krajach anglojęzycznych, pokazały, jak mało szacunku okazywano współobywatelom o odmiennych poglądach na pewne kwestie polityczne i naukowe. W szczególności osoby, które zdecydowały się nie szczepić, spotkały się z pełnym ciężarem gniewu i nienawiści ze strony polityków, dziennikarzy, osób opiniotwórczych i wielu rozgniewanych obywateli. Na przykład polityk CSU Markus Söder nazwał ich „niebezpiecznymi szaleńcami”, a polityk SPD Stefan Weil nazwał ich wręcz „szkodnikami społecznymi”.
Jednym z najgorszych momentów debaty w Niemczech było z pewnością oświadczenie – które, co niepokojące, podtrzymała – autorki i prezenterki Sarah Bosetti, która porównała część społeczeństwa, która zdecydowała się nie szczepić i zabrała głos, do wyrostka robaczkowego (znajdującego się w prawym dolnym rogu społeczeństwa, jak dodała ze śmiechem), który można usunąć z organizmu społecznego tak, aby nikt tego nie zauważył.
Te cytaty pokazują, jak spolaryzowana była retoryka w debacie publicznej na temat środków związanych z koronawirusem i szczepień oraz jak dehumanizacja i dyskredytacja ponownie stały się społecznie akceptowalne. Niestety, tendencja ta nie ustała od zakończenia kryzysu, ponieważ po nim nastąpiła wojna na Ukrainie, wojna w Strefie Gazy i wiele innych kryzysów.
Jak to możliwe? Każde dziecko w Niemczech uczy się o zagrożeniach związanych z dewaluacją i dehumanizacją oraz o tym, że są one prekursorami przemocy fizycznej i politycznej. W ostatnich latach obserwuje się również rosnącą wrażliwość na „przemoc językową” i „mowę nienawiści”. Jak to możliwe, że nawet osoby, a czasem zwłaszcza te, które są bardzo świadome tych kwestii (ochrona mniejszości, mowa nienawiści), wciąż często uciekają się do tych skrajnie obraźliwych, dewaluujących i dehumanizujących określeń w konfrontacji z osobami o innych poglądach? I jak to możliwe, że nadal postrzegają siebie jako „dobrych ludzi” i „po właściwej stronie”, wierząc, że walczą z „nazistami” i „populistami”? Jak można wytłumaczyć tę wewnętrzną sprzeczność?
Wyjaśnienia można prawdopodobnie szukać we wpływie emocji na nasz język i zachowanie dyskursywne, a nie w konstrukcjach intelektualnych. To prosta dynamika eskalacji. Im bardziej ktoś jest zestresowany, tym bardziej się boi, tym bardziej postrzega świat w czerni i bieli, podzielony na przyjaciół i wrogów – tym trudniej mu rozróżniać, przetwarzać w umyśle różne, sprzeczne tezy jednocześnie i tym częściej sam ucieka się do negatywnych i obraźliwych określeń. To również nie jest mi obce.
Na przykład, jeśli przeczytam lub zobaczę coś na X (dawniej Twitterze), co łamie mi serce i doprowadza do wrzenia (obecnie na przykład straszne zdjęcia zabitych dzieci w Gazie), moim pierwszym odruchem jest również wypisanie najgorszych i najbardziej nieludzkich obelg pod adresem tych, których uważam za odpowiedzialnych. O ile silniejszy musi być ten impuls, gdy ktoś osobiście doświadczył przemocy, dotknęła ona jego krewnego lub gdy ktoś ponownie doznał traumy po przeczytaniu wiadomości?
Kiedy około 2016 roku rozpoczął się wzrost popularności AfD (Alternatywy dla Niemiec, niemieckiej partii prawicowej), a wraz z nim strach przed AfD, a w konsekwencji dyskredytacja i dehumanizacja polityków i wyborców AfD, byłem przerażona tym rozwojem sytuacji i pytałam znajomych i współpracowników, którzy reagowali najsilniej skrajnie nienawistnymi komentarzami, skąd wzięła się ta silna reakcja emocjonalna. Dowiedziałam się, że wielu z nich doświadczyło gróźb i silnej przemocy fizycznej ze strony grup neonazistowskich w młodości, jako aktywiści lewicowi lub Antifa, albo jako członkowie alternatywnej kultury młodzieżowej, często w Niemczech Wschodnich. Z drugiej strony, wielu polityków AfD opisuje własne doświadczenia przemocy i gróźb wobec siebie i swoich rodzin ze strony agresywnych aktywistów Antifa, co z pewnością wpływa również na ich obelgi i agresywny język wobec lewicy lub tego, co postrzegają jako lewicę.
To właśnie dehumanizacja i dewaluacja rodzą się „w gorączce chwili” i dzieją się niemal mimowolnie. W tym przypadku od każdego z nas zależy, czy zachowamy czujność i nie wpadniemy w tę pułapkę – niezależnie od tego, jak bardzo uważamy się za „słusznych”.
Wskazówki dotyczące empatii w raportowaniu
Ale jest też manipulacja. W tym przypadku te efekty, zarówno wzrost empatii, jak i jej wyłączenie, są celowo wywoływane. Z pewnością istnieje wiele przypadków, w których te dwa elementy się mieszają (własna emocjonalność i nierozpoznane uprzedzenia z chęcią wywierania wpływu).
Zawsze możemy rozpoznać, po której stronie konfliktu stoją nasi politycy, a niestety także nasi dziennikarze, zwracając uwagę na to, czyja perspektywa jest wybierana, z czyjego punktu widzenia przedstawiana jest sytuacja, z kim wolno i powinniśmy się wczuć, a z kim nie. Najlepszymi przykładami są obecnie wojna na Ukrainie i konflikt w Strefie Gazy. Rząd federalny, a tym samym cały krajobraz medialny w Niemczech, jak zawsze w ostatnich latach, stoi w 100 procentach po stronie USA, a tym samym ich sojuszników na Ukrainie i w Izraelu.
Oznacza to, że w relacjach z wojny na Ukrainie na pierwszy plan wysuwała się perspektywa ukraińskiej ludności i wojska, o której przez lata informowano niemal wyłącznie. Relacjonowano ich cierpienie, nadzieje, spostrzeżenia i punkty widzenia. Nadano im twarz, ukazano ich hobby, zainteresowania, zawody, cechy osobiste itd. Cierpienie rosyjskojęzycznej i prorosyjskiej ludności we wschodniej Ukrainie i w całym kraju, ich prześladowania, niekiedy straszliwe naruszenia praw człowieka, których doświadczyli, terror bombowy w latach przed wojną i w jej trakcie – opisywali wyłącznie dziennikarze alternatywni.
Podobnie rosyjscy żołnierze, dziennikarze i rosyjska ludność cywilna nie mają twarzy ani głosu w naszych mediach, chyba że są dysydentami i wrogami Rosji, takimi jak amerykański dziennikarz Ewan Gerszkowicz, który został niedawno skazany na 16 lat więzienia za szpiegostwo, czy nieżyjący już rosyjski polityk opozycji Aleksiej Nawalny. Wokół nich buduje się prawdziwy kult osobowości, a wokół nich jest więcej historii na okładkach i w mediach społecznościowych niż wokół Taylor Swift.
W ten sposób obie strony konfliktu nie są przedstawiane w sposób, który umożliwiłby niemieckim czytelnikom/obywatelom wyrobienie sobie własnego obrazu sytuacji. Zamiast tego niemieccy politycy i media zachowują się tak, jakby same Niemcy toczyły wojnę z wrogiem. Konflikt jest przedstawiany w sposób jednostronny i absolutnie jasne jest, po której stronie powinna być skierowana solidarność społeczeństwa. Środki te obejmują nawet sankcje karne za odmienne poglądy.
Obecnie za przestępstwo uznaje się na przykład deklarowanie poparcia dla rosyjskiej operacji wojskowej poprzez użycie litery „Z” przy jednoczesnym eksponowaniu ukraińskiej flagi w celu poparcia strony ukraińskiej na profilach w mediach społecznościowych, a nawet przed niemal wszystkimi budynkami urzędowymi, ratuszami, budynkami rządowymi, ministerstwami itp.
W ten sposób powstaje wrażenie, że kształtowanie własnej opinii jest już niedozwolone. Oczywiście, nadal ma to miejsce w umysłach ludzi, ale publicznie można o tym dyskutować i wymieniać poglądy tylko w bardzo ograniczonym zakresie. Gwarantuje to brak efektu wzmocnienia za pośrednictwem mediów. Ponadto, poprzez zakazy karne, a także sankcje społeczne i zawodowe oraz oczernianie, osiąga się silny efekt „zamrożenia”, co oznacza, że ludzie cenzurują się i nie mogą już swobodnie i otwarcie wyrażać swoich opinii – co również ma pożądany skutek, ponieważ grupa osób o poglądach odmiennych od oficjalnej linii nie może dobrze się ze sobą komunikować i trudno oszacować, jak wielu ich faktycznie jest.
Dobro, Prawda, Piękno
Ważną rolę odgrywają tu również obrazy i filmy, które kontrolują empatię. Wszelkie triki i techniki znane z psychologii komunikacji i marketingu są wykorzystywane, aby przedstawić jedną stronę jako piękną, szlachetną, kochającą itd., a „drugą stronę” jako brzydką, złą, kłamliwą itd. Szczególnie interesujące jest wykorzystywanie piękna, czyli pięknych twarzy i ciał, jako argumentu na rzecz „dobroci”, a brzydoty lub odstępstwa od norm estetycznych jako argumentu na rzecz odrzucenia danej osoby i jej poglądów politycznych lub narodu.
Dobrym przykładem jest nieludzkie wyszydzanie otyłości polityczki Zielonych Ricardy Lang przez krytyków, głównie z obozu prawicowo-konserwatywnego, którzy wielokrotnie wykorzystują jej wagę i kształt ciała jako argument zamiast atakować jej poglądy polityczne lub „dodać ciężaru” do takiego ataku.
Bądź czujny
Nie trzeba powtarzać o niebezpieczeństwie, jakie niesie ze sobą dehumanizacja. Wiadomo, że dehumanizacja niektórych osób zawsze poprzedza (świadome lub nieświadome) zrobienie im krzywdy – czy to ludobójstwo, wojna, czy represje lub przemoc ze strony państwa lub innych państw.
Ważne jest, aby być na to wyczulonym. Bądźcie czujni! Ilekroć ktoś lub grupa jest odczłowieczana, podążamy złą drogą lub jesteśmy manipulowani. Ważne jest również, aby zwracać uwagę na siebie i nie odczłowieczać drugiej strony w swoim gniewie i ekscytacji – nawet jeśli wynika to z przekonania o swojej racji i po właściwej stronie (patrz hasło „Zabić członków AfD”, które niedawno pojawiło się na plakatach podczas „Demonstracji prodemokratycznych” w Niemczech). Nie stańcie się tym, z czym walczycie. Albo, jak pięknie to ujął Friedrich Nietzsche:
„Kto walczy z potworami, powinien uważać, aby sam nie stał się potworem. A jeśli wystarczająco długo będziesz wpatrywał się w otchłań, otchłań wpatrzy się w ciebie”.
Podsumowując, oto moje wskazówki:
• Zwróć uwagę, kiedy występuje selektywna „humanizacja” i „dehumanizacja” i zastanów się, w jakim kierunku kierowana jest twoja empatia w takiej sytuacji.
• W tych burzliwych i pełnych napięcia czasach zwracaj uwagę na swój język w ferworze chwili.
• Weź głęboki oddech i spróbuj (nawet na X/Twitterze) wyjść z trybu walki i pamiętaj, że wszyscy jesteśmy ludźmi i musimy się ze sobą dogadywać w tym kraju i na tej planecie.
Część pierwsza Propagandy dla początkujących ukazała się w SN Nr 1/26 - Propaganda dla początkujących. (1) Efekt pierwszeństwa, druga – w SN Nr 2/26 - Propaganda dla początkujących (2). Kiedy reagujemy najsilniej? , trzecia – w SN Nr 3/26 - Propaganda dla początkujących (3) Kształtowanie percepcji, czwarta – w SN Nr 4/26 - Propaganda dla początkujących (4) Kłopotliwe pytanie