Nauka i sztuka (el)
- Autor: ANNA LESZKOWSKA
- Odsłon: 2073
Od Marteau do Witkacego – to tytuł wystawy w Muzeum Narodowym w Warszawie, czynnej do 31 stycznia 2016 r.
Wystawa jest prezentacją pastelu – techniki bardzo atrakcyjnej wizualnie, ujawniającej raz swe oblicze malarskie, a raz rysunkowe.
Na ekspozycji pokazano blisko 250 pasteli z kolekcji Muzeum Narodowego w Warszawie, które – z uwagi na swą delikatność i wrażliwość na uszkodzenia mechaniczne – nie są wypożyczane, ani też na co dzień eksponowane. Ta unikatowa, trwająca tylko trzy miesiące, wystawa jest pierwszą w Polsce tak szeroką prezentacją dzieł pastelowych, a zarazem wyjątkową okazją do zapoznania się ze studyjnymi zbiorami Muzeum Narodowego w Warszawie.
Ideą autorów wystawy jest prezentacja pastelu od jego początków po pierwszą połowę XX wieku, z zaakcentowaniem roli tego medium w dziejach sztuki polskiej. Jest to również okazja do przybliżenia różnych aspektów artystycznych, socjologicznych, konserwatorskich i kolekcjonerskich związanych z tą techniką.
W zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie znajdują się reprezentatywne zespoły pasteli, począwszy od przykładów z pierwszego „złotego wieku” tej techniki, przypadającego na czasy stanisławowskie (m.in. prace Louisa François Marteau i Anny Rajeckiej), aż po dzieła polskich mistrzów tej techniki (Aleksander Orłowski, Władysław Ślewiński, Teodor Axentowicz, Leon Wyczółkowski, Stanisław Wyspiański, Kazimierz Mordasewicz, Olga Boznańska, Kazimierz Stabrowski, Jan Rembowski, Stanisław Ignacy Witkiewicz, Wacław Borowski).
Wyjątkowy na tle muzealnych zbiorów polskich jest zespół pasteli wybitnych artystów europejskich, m.in. Christiana Wilhelma Ernsta Dietricha, Élisabeth Louise Vigée-Le Brun, Jeana-François Milleta, Pierre’a Puvis de Chavannes’a, Adolpha Menzla, Maxa Liebermanna.
Niewątpliwą atrakcją wystawy jest pokazywany pierwszy raz w Polsce od czasów dwudziestolecia międzywojennego, powstały w 1907 roku, „Skarbiec wawelski” Leona Wyczółkowskiego. To jedyny w swoim rodzaju – nie tylko w skali sztuki polskiej, ale i europejskiej – cykl będący pastelową „inwentaryzacją” skarbów krakowskiej katedry.
Ekspozycja przygotowana przez Annę Grochalę i Joannę Sikorską jest poprowadzona chronologicznie i tematycznie, z położeniem nacisku na takie wątki jak sztuka kobieca, sztuka salonowa czy sztuka portretu. Wystawę dopełnia prezentacja nieznanego szerszej publiczności zjawiska recepcji pasteli w grafice, czyli poszukiwania technik oddających efekty artystyczne malarstwa pastelowego, które wiązało się z osiemnastowieczną „modą na pastele” i oczekiwaniami kolekcjonerów XIX i początku XX wieku.
Muzeum przygotowało bogaty program wydarzeń edukacyjnych. Podczas licznych wykładów i spotkań towarzyszących wystawie zwiedzający poznają historię pastelu, a także sylwetki najwybitniejszych europejskich i polskich mistrzów tej techniki. Warsztaty pozwolą odkryć, również w praktyce, tajniki tworzenia pastelowych obrazów.
Więcej -
- Autor: Anna Leszkowska
- Odsłon: 48
W Miejskiej Galerii Sztuki w Zakopanem do 16.01.26 czynna będzie wystawa tkanin Małgorzaty Kowalczyk - Na osnowie czasu.
Jest to jubileuszowa wystawa zakopiańskiej artystki, która od pięćdziesięciu lat tworzy wyjątkowe tkaniny artystyczne. Jej prace, głęboko zakorzenione w tradycji, a jednocześnie otwarte na nowe formy, stanowią ważny głos w kulturze Podhala i świadectwo niezwykłej konsekwencji twórczej.
Małgorzata Kowalczyk – tkaczka. Urodzona 10 czerwca 1950 roku w Zakopanem. Absolwentka Technikum Tkactwa Artystycznego im. Heleny Modrzejewskiej, gdzie kształciła się m.in. w pracowni Marii Bujakowej. W latach 1968–1970 doskonaliła umiejętności w zakresie rysunku i malarstwa sztalugowego w pracowni prof. Zdzisława Przebindowskiego w Krakowie. W latach siedemdziesiątych pracowała w Zakopiańskich Warsztatach Wzorcowych „Cepelia”, w dziale projektowania tkanin. W 1975 roku otworzyła własną pracownię. Od tego czasu tworzy unikatowe, kameralne tkaniny artystyczne wykonywane techniką gobelinową.
Tematyka jej prac pozostaje blisko związana z naturą oraz alegorią. Od 1998 roku jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków o/Zakopane. Ma na swoim koncie 11 wystaw indywidualnych oraz udział w 43 wystawach zbiorowych w kraju i za granicą.
Prace artystki znajdują się w zbiorach Muzeum Tatrzańskiego im. Tytusa Chałubińskiego w Zakopanem, Muzeum Leśnictwa w Gołuchowie oraz w kolekcjach prywatnych. W 2005 roku otrzymała Statuetkę "Halna" ZPAP o/ Zakopane, za pracę Wodospad, a w 2009 roku – za pracę Otchłań.
Za: http://galeria.zakopane.pl/index.php?p=news&s=952&lang=pl
- Autor: red.
- Odsłon: 3985
- Autor: Anna Leszkowska
- Odsłon: 118
Do 18.01.26 we wrocławskim Pawilonie Czterech Kopuł – oddziale Muzeum Narodowego we Wrocławiu czynna będzie wystawa prac Waldemara Cwenarskiego pn. Czułość. Powroty i poszukiwania
Wystawa poświęcona legendarnemu malarzowi i rysownikowi Waldemarowi Cwenarskiemu (1926–1953) zorganizowana jest w 100. rocznicę jego urodzin i 70. otwarcia Ogólnopolskiej Wystawy Młodej Plastyki „Przeciw wojnie, przeciw faszyzmowi” w warszawskim Arsenale (1955), gdzie prace artysty spotkały się z entuzjastycznym przyjęciem.
Twórczość Cwenarskiego zasługuje na najwyższe uznanie nie tylko jako przykład niezależnej sztuki powojennej, wyjątkowo przejmujący zapis dramatycznych czasów pokolenia naznaczonego piętnem II wojny światowej, ale również jako uniwersalna, pełna emocji opowieść o potrzebie bliskości, miłości, ochrony tego, co w życiu najcenniejsze. Ekspresyjna technika malowania, niezwykłe wyczucie koloru, stosowanie ciekawych skrótów perspektywicznych, dążenie do syntezy przy zachowaniu maksymalnej siły wyrazu stanowią świadectwo wielkiej wrażliwości i indywidualności tego artysty.
Prace Waldemara Cwenarskiego zaprezentowane zostały po raz pierwszy w szerokim kontekście sztuki polskiej i zagranicznej: w kontekście możliwych inspiracji (dzieła Witolda Wojtkiewicza, Tadeusza Makowskiego, Georgesa Rouaulta, Käthe Kollwitz, Fransa Masereela), prac współczesnych mu twórców z tzw. pokolenia „Arsenału” (Andrzej Wróblewski, Marek Oberländer, Jan Lebenstein, Jerzy Panek), prac profesorów PWSSP we Wrocławiu (Eugeniusz Geppert, Stanisław Dawski), przyjaciół z uczelni (Józef Hałas, Krystyna Cybińska, Alina Rogalska-Kaćma, Kazimierz Wadowski), sztuki tzw. „Nowych Dzikich” (Zdzisław Nitka, Ryszard Grzyb, Anka Mierzejewska). W sumie prezentowanych jest blisko 160 dzieł wykonanych w różnych technikach (malarstwo, rysunek, grafika, rzeźba, ceramika), powstałych na przestrzeni ostatnich 120 lat.
Piotr Oszczanowski, dyrektor Muzeum Narodowego we Wrocławiu:
„Jest coś w twórczości Waldemara Cwenarskiego wyjątkowego, profetycznego i na swój sposób uniwersalnego. Jego dzieła to otwarte trzewia egzystencji i trauma przeszłości, idące w parze z czymś nad wyraz subtelnym, intymnym i osobistym. To jeden z tych artystów, wobec twórczości którego nie sposób przejść obojętnie. Stawia nas pod murem niezliczonych pytań o granicę swobody artystycznej, zdumiewa bezmiarem wrażliwości i utwierdza w przekonaniu o niekwestionowanej skali swojego talentu.
Powierzona Muzeum Narodowemu we Wrocławiu opieka nad grobem artysty na cmentarzu św. Wawrzyńca przy ul. Bujwida idzie w parze z odpowiedzialnym dysponowaniem jego spuścizną artystyczną. W tym za krótkim życiu tak niewiele powstało, a z tego większość pozostaje u nas, w zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu. To wszystko zobowiązuje. Prezentacja legendy wrocławskiego środowiska artystycznego przypada niemal w rocznicę 100-lecia urodzin. Jest zatem świadomym wyrazem hołdu oddanego temu, którego dzieła ciągle są obecne w artystycznej ikonosferze, które bezwiednie powracają w pamięci. Tak długo, jak będą z nami prace tego typu osobowości i tej skali indywidualności, jaką pozostaje Waldemar Cwenarski, tak długo… trwać będzie świat”.
Kuratorka wystawy: Anna Chmielarz
Więcej - https://mnwr.pl/waldemar-cwenarski-czulosc-powroty-i-poszukiwania/