Nauka i sztuka (el)
- Autor: Anna Leszkowska
- Odsłon: 1406
W Muzeum Sztuki MS1 w Łodzi nową odsłonę zyskała Sala Neoplastyczna.
Historia Sali Neoplastycznej sięga 1946 roku. Muzeum Sztuki, dotąd mieszczące się w kilkunastu pokojach dawnego ratusza, pozyskało nową siedzibę – dziewiętnastowieczny pałac łódzkiego przemysłowca Maurycego Poznańskiego. Ówczesny dyrektor Muzeum, Marian Minich, zaprosił Władysława Strzemińskiego do współpracy przy aranżacji nowych sal ekspozycyjnych.
Artyście powierzono zadanie zaprojektowania przestrzeni, w której miałaby znaleźć swoje miejsce kolekcja europejskiej awangardy, zgromadzona z jego inicjatywy w latach 30. XX wieku. 
Sala Neoplastyczna – bo tak ją nazwano – została otwarta dla publiczności wraz z całym Muzeum dwa lata później, od razu stając się wyjątkową muzealną atrakcją. Niestety nie na długo: w roku 1950 nawiązujące do neoplastycyzmu polichromie sali zamalowano, a eksponowane w niej dzieła, nieodpowiadające oficjalnej stylistyce socjalistycznego realizmu, złożono do magazynów.
Salę zrekonstruowano dopiero w 1960 roku (dokonał tego uczeń Strzemińskiego, Bolesław Utkin). Od tego momentu przez niemal pół wieku stanowiła ona centralny punkt stałej ekspozycji łódzkiego Muzeum, będąc jednocześnie jednym z nielicznych przykładów sali ekspozycyjnej zaprojektowanej w oparciu o założenia awangardy.
Kontekst Sali Neoplastycznej uległ zmianie w 2008 roku, kiedy zbiory sztuki nowoczesnej i współczesnej przeniesiono do ms2, czyli dziewiętnastowiecznej tkalni przekształconej w przestrzenie wystawiennicze Muzeum Sztuki.
Sala, po długich dyskusjach o przeniesieniu jej na ekspozycję Kolekcji Sztuki XX i XXI wieku, pozostała w budynku, dla którego zaprojektował ją Strzemiński. Tym samym przestała być centrum muzealnej kolekcji. W zamian stała się katalizatorem i punktem odniesienia dla działań innych artystów. Poprzez taką formułę dialogu z dziełem tego czołowego animatora polskiej awangardy, artyści mogą twórczo rozwijać i uwspółcześniać jego spuściznę, a także kierować naszą uwagę na te jej znaczenia, które wcześniej pozostawały ukryte.
Premiera projektu „Kompozycja otwarta” odbyła się w 2010 roku. W aktualnej odsłonie projektu w dialog z Salą, czy szerzej w dialog ze sztuką Strzemińskiego i Kobro, wchodzą prace Daniela Burena, Igora Krenza, Liama Gillicka, Moniki Sosnowskiej, RH Quaytman i Céline Condorelli. Rzeźby i instalacje pozostałych artystów eksponowane w ramach projektu, choć nie zostały zainspirowane Salą, rozwijają obecne w niej wątki związane z cielesnością i modernistycznymi ideologiami dotyczącymi kształtowania przestrzeni życiowej.
Umieszczona we wnętrzu Sali praca Susan Hiller ukazuje, w jaki sposób wspólnotowe doświadczenie muzyczne może być podstawą „rytmów czasoprzestrzennych”, wpisujących ciało w nowe społeczne i polityczne rytuały. Inne aspekty obecności ciała ludzkiego w zideologizowanej przestrzeni ujawniają się i zostają rozwinięte w pracach Magdaleny Abakanowicz, Aliny Szapocznikow, Kitty Kraus, Oskara Dawickiego, Romana Stańczaka oraz Kojiego Kamojiego. Wszystkie tworzą katalog relacji zachodzących między topografią i ciałem oraz związanych z nimi doświadczeń obecności, braku, wypełnienia i przemieszczenia.
Autorem ekspozycji jest Jarosław Suchan we współpracy z Danielem Muzyczukiem, Aleksandrą Jach i Marią Morzuch
Więcej - https://msl.org.pl/wydarzeniams/wystawy-biezace/sala-neoplastyczna-kompozycja-otwarta,2497.html
- Autor: ANNA LESZKOWSKA
- Odsłon: 3010
Do 13 kwietnia 2014 w Galerii Muzeum Miasta Łodzi można oglądać prace jednego z najciekawszych scenografów – Lecha Kunki. Wystawę zorganizowało Muzeum Miasta Łodzi i Teatr Lalek Arlekin w Łodzi.
Wystawa pn. Lech Kunka (1920-1978). Scenografia prezentująca dokonania scenograficzne Lecha Kunki - łódzkiego malarza, znakomitego rysownika, autora wielu realizacji w zakresie polichromii i plenerowych form przestrzennych, przedstawiciela polskiej awangardy XX w., ucznia Wł. Strzemińskiego i F. Légera, wieloletniego pedagoga łódzkiej Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych - została przygotowana z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru i jest częścią szerszego projektu o charakterze edukacyjno-artystycznym pt. Teatr w zasięgu ręki (realizowanego przez muzeum w ramach ogólnopolskiej akcji Dotknij teatru).
Jednocześnie jest to druga część przekrojowej wystawy twórczości Lecha Kunki (pierwsza część została zaprezentowana łódzkiej publiczności wiosną ubiegłego roku) poświęcona wyłącznie jego realizacjom scenograficznym dla teatru i filmu.
Lech Kunka współpracował z Teatrem 7.15 (1962) i Państwowym Teatrem Lalek Arlekin w Łodzi (1970-1974), jest autorem scenografii do animowanego filmu dla dzieci Tadek Niejadek (1957), współpracował przy realizacji filmów Milcząca gwiazda (1960) i O dwóch takich co ukradli księżyc (1962).
Na wystawę składają się zachowane i, w większości nigdy dotąd nie eksponowane, projekty do spektakli teatralnych (tempery i collages na papierze) stanowiące własność Teatru Lalek Arlekin w Łodzi oraz rodziny artysty, lalki oraz maski ze zbiorów Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi, dokumentacja fotograficzna oraz plakaty ze zbiorów Muzeum Kinematografii w Łodzi, zbiorów rodziny artysty i osób prywatnych.
- Autor: red.
- Odsłon: 6592
Pod tytułem Schizma Centrum Sztuki Współczesnej w Zamku Ujazdowskim przygotowało wystawę (czynna jeszcze do 29.11.09) malarstwa, rzeźby, fotografii, wideo i realizacji przestrzennych z lat dziewięćdziesiątych.
- Autor: ANNA LESZKOWSKA
- Odsłon: 2392
Do 15 stycznia 2017 w krakowskim Ośrodku Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteca można oglądać wystawę prac teatralnych Oskara Schlemmera (1888-1943) i Tadeusza Kantora (1915-1990).
Oskar Schlemmer – związany z Bauhausem w latach 1921-1929 – łączył pasje malarza i twórcy teatralnego. Jego Balet triadyczny był jednym z najważniejszych eksperymentów europejskiego tańca na początku XX wieku, który przyczynił się do redefinicji ciała aktora-tancerza w przestrzeni sceny. W ramach warsztatu teatralnego Schlemmer określił styl i kierunki poszukiwań teatralnych w Bauhausie. Ponadto, jako scenograf i projektant kostiumów, był współtwórcą siedemnastu przedstawień w teatrach zawodowych. Na wystawie pokazano bogatą dokumentację fotograficzną prac scenicznych Schlemmera, zarówno tych przygotowanych ze studentami Bauhausu, jak i pozostałych dzieł teatralnych tego artysty. Prezentowane fotografie pochodzą ze zbiorów Bauhaus Archiv w Berlinie.
W ramach ekspozycji można obejrzeć także filmowe zapisy rekonstrukcji Baletu triadycznego (Margarete Hasting, Franz Schömbs, Georg Verden) i Tańców Bauhausu (Debra McCall). Zaprezentowano również blisko 40 rysunków i obrazów Tadeusza Kantora nawiązujących do twórczości Oskara Schlemmera, Bauhausu oraz konstruktywizmu rosyjskiego i niemieckiego.
Typowy dla tych nurtów zwrot ku mechanizacji, abstrakcji i technologii odnaleźć można w rysunkach i szkicach do spektaklu Śmierć Tintagilesa z 1937 roku oraz we wczesnych projektach scenograficznych.
Pod silnym wpływem twórczości Schlemmera powstał także spektakl Podziemnego Teatru Niezależnego Balladyna z 1943 roku. Kantor określał go jako „przełożenie całego romantyzmu Słowackiego na abstrakcyjne pojęcia Bauhausu”.
Aneks do wystawy Schlemmer | Kantor stanowi prezentacja rysunków Tadeusza Kantora w Galerii-Pracowni artysty przy ul. Siennej 7/5. Oprócz wczesnych projektów scenograficznych zaprezentowano tu rysunki metaforyczne Kantora oraz wyjątkowe szkice postaci „powiększonych” o okno lub krzesło.
Wystawie – oprócz bogatego programu edukacyjnego - towarzyszy publikacja oraz kolejna odsłona projektu tanecznego Maszyna Choreograficzna (kurator: Anna Królica), w ramach której zaprezentowane zostaną trzy spektakle: premiera Lighting Anny Konjetzky oraz pokaz Total Pawła Sakowicza i Mechanicznych Snów Barbary Bujakowskiej.W grudniu odbędzie się także seminarium naukowe Schlemmer | Kantor: Powroty.