Nauka i sztuka (el)
- Szczegóły
- Autor: Anna Leszkowska
- Odsłon: 697
W Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie do 7.09.25 trwa wystawa malarstwa Wojciecha Szybista - Pejzaż z okiem.
Autor o wystawie:
Komentuję otaczającą mnie rzeczywistość, ale moje malarstwo pozostaje głęboko osobiste. W centrum moich obrazów znajduje się postać – nośnik emocjonalnego napięcia. Ciało jest dla mnie pretekstem do refleksji nad kondycją człowieka, a jednocześnie polem do eksperymentów formalnych.
Posługuję się groteską, deformuję figurę i zniekształcam przestrzeń. Treść mojego malarstwa wykorzystuje kontrasty między tym, co znane i nieznane, między powagą i ironią.
Lubię sięgać po znane motywy, powtarzające się w historii sztuki; przenosić je we współczesny kontekst i swobodnie wykorzystywać. Kolekcjonuję obrazy w pamięci. Istotna jest dla mnie przestrzeń porozumienia, która istnieje w sztuce pomiędzy epokami. Interesuje mnie sposób, w jaki obrazy funkcjonują w kulturze wizualnej, ich potencjał do przekształcania znaczeń w zależności od czasu, miejsca i zastosowania.
Wojciech Szybist urodził się w 1988 roku w Jaśle. Jest absolwentem Wydziału Malarstwa ASP w Krakowie. Dyplom uzyskał w 2014 roku w pracowni prof. Grzegorza Bednarskiego. Od 2018 roku doktor sztuki, obecnie - adiunkt na Wydziale Grafiki krakowskiej ASP.
Zajmuje się malarstwem, rysunkiem oraz grafiką warsztatową. Jego prace znajdują się w kolekcjach muzealnych oraz prywatnych w Polsce i za granicą, a dorobek artystyczny jest regularnie prezentowany na wystawach indywidualnych i zbiorowych.
Za: https://galeria.czest.pl/project/wojciech-szybist-pejzaz-z-okiem/
- Szczegóły
- Autor: Anna Leszkowska
- Odsłon: 118
W poznańskim Muzeum Narodowym trwa (do 30.08.26) druga odsłona prac na papierze Wojciecha Weissa.
Ze względu na delikatny i wrażliwy charakter tych dzieł, mogą być one eksponowane jedynie przez ograniczony czas. Każda z prezentacji stanowi zatem wyjątkową i rzadką okazję, by zobaczyć obiekty na co dzień przechowywane w muzealnych magazynach.
Choć Weiss zapisał się w historii sztuki przede wszystkim jako wybitny malarz, grafika zajmowała równie istotne miejsce w jego twórczości. Stanowi ona ważną część kolekcji Gabinetu Rycin i Rysunków Muzeum Narodowego w Poznaniu. Obecnie znajduje się w niej 91 prac na papierze – grafik i rysunków. Aż 70 z nich to prace nabyte w ciągu ostatnich kilku lat (2022–2024) bezpośrednio od rodziny artysty.
Osobisty stosunek artysty do pejzażu oraz jego ważne miejsce w twórczości Weissa (o tym traktuje miniona, pierwsza część wystawy) pozwalają prześledzić jego rozwój w różnych technikach graficznych.
Na wystawie zaprezentowane zostaną wczesne, kameralne prace utrzymane w duchu przybyszewszczyzny, wykonane w technikach metalowych, a także interesujący zestaw drzeworytów z połowy lat 20. i początku lat 40. XX wieku.
Osobną grupę stanowią monotypie powstałe w pierwszej połowie lat 30. XX wieku. Pokaz uzupełniają szkice i studia rysunkowe do wybranych kompozycji graficznych. Nigdy wcześniej prace te nie były prezentowane szerokiej publiczności.
Portrety – autoportrety – akty – wnętrza
Druga – obecna - część pokazu, nosząca nazwę „Portrety – autoportrety – akty – wnętrza” przedstawia przekrój uprawianych przez artystę technik graficznych poprzez kolejne popularne w jego twórczości motywy: portrety, autoportrety, akty oraz wnętrza z ukazanymi w nich postaciami, czy przedmiotami codziennego użytku.Artysta eksperymentuje w nich, analogicznie do malarstwa, ze światłem, przestrzenią, grając dosłownością i iluzją.
Najwcześniejsze z prezentowanych prac powstały w początkach XX w., podczas podróży Weissa do Francji i Włoch. Widać w nich wyraźne wpływy twórczości obcych malarzy, np. Henri Toulouse-Lautreca, czy też sztuki dawnej, szczególnie renesansu.
Podobnie jak w pierwszej części pokazu, zespół odbitek graficznych uzupełnią w kilku przypadkach studia i projekty rysunkowe do kompozycji graficznych.
Kuratorka pokazu: Agnieszka Salamon-Radecka
Więcej - https://mnp.art.pl/event/nieznane-grafiki-i-rysunki
- Szczegóły
- Autor: ANNA LESZKOWSKA
- Odsłon: 2978
Od 30 stycznia do24 kwietnia 2016 trwać będzie w warszawskiej Zachęcie wystawa prac Wojciecha Zamecznika - Foto-graficznie.
Wojciech Zamecznik (1923–1967) — jeden z najważniejszych przedstawicieli polskiej szkoły plakatu — to postać wielowymiarowa, lecz nadal nieznana. Odkrywany współcześnie jako fotograf, był aktywnym przez dwie dekady od zakończenia II wojny światowej wszechstronnym artystą.
Zostawił po sobie niezwykle bogate archiwum wypełnione projektami nie tylko plakatów i aranżacji wystaw, ale także scenografii, czołówek filmów, układów graficznych książek i czasopism, okładek płyt i kalendarzy, projektów stoisk na międzynarodowych targach przemysłowych, mebli, strojów teatralnych oraz nagrania filmowe i tysiące fotografii.
Zamecznik, posługujący się sprawnie językiem awangardy, potrafił swoje eksperymenty przełożyć na sztukę użytkową, która była jego domeną, zachowując jednocześnie niezwykłą kreatywność przede wszystkim w sferze fotografi.
Wystawa, będąca pierwszym od 30 lat tak obszernym pokazem monograficznym poświęconym Wojciechowi Zamecznikowi koncentruje się na zależnościach pomiędzy jego pasją dla fotografii a projektowaniem graficznym.
Na pokaz składa się ponad 300 obiektów: makiet projektów graficznych, fotografii, druków, dokumentów, a także dwa filmy — animowany Italia ‘61 zrealizowany przez Wojciecha Zamecznika i Jana Lenicę oraz Dom na głowie w reżyserii Adama Palenty, zmontowany z taśm rodzinnych zarejestrowanych przez artystę.
Sytuując w centrum obserwację świata i zainteresowanie możliwościami fotografii, wystawa prezentuje projekty graficzne i realizacje filmowe, daje wgląd w archiwum i pokazuje m.in. tajniki warsztatu grafika przełomu lat 50. i 60.
Zawarte w katalogu świadectwa, szczegółowe kalendarium i teksty ukazują codzienność projektanta w PRL-u. Ujawnia również niesamowitą pomysłowość, niezależność i innowacyjność Zamecznika oraz jego związek z postępowym środowiskiem artystów takich jak Oskar Hansen, Henryk Tomaszewski czy Jan Lenica.
Wystawa podzielona jest na pięć rozdziałów:
Patrzę ≠ widzę, widzę = myślę — część wstępna — sytuuje twórczość Wojciecha Zamecznika w szerszym kontekście odrodzenia idei nowoczesności w czasie politycznej i kulturalnej odwilży po okresie realizmu socjalistycznego.
Całuję nieustannie według wzrostu i wysługi lat — ukazuje projektanta jako osobę prywatną, jego zanurzenie w środowisku rodzinnym, które było drugim ważnym kontekstem jego twórczości.
Gdybym mógł najchętniej poświęciłbym się fotografii — ta część pokazuje moment przejścia od używania fotografii przez artystę wyłącznie w celach prywatnych do wykorzystywania jej w publikacjach i stopniowej profesjonalizacji.
Photo-graphik to główna część wystawy, pokazująca relację pomiędzy projektowaniem graficznym a fotografią oraz analizująca proces powstawania projektów.
Interesuje mnie ruch — zamknięcie wystawy będące horyzontalną i porównawczą lekturą prac, których zasadą jest fascynujący artystę ruch jako zjawisko fizyczne.
Wystawie towarzyszy katalog powstały w wyniku kilkuletnich badań nad twórczością Wojciecha Zamecznika podjętych w 2012 roku przez Fundację Archeologia Fotografii we współpracy z synem artysty, Juliuszem Zamecznikiem. Projekt jest efektem zainteresowania nie tylko zasadniczą częścią twórczości, ale także tym, co znajdowało się na jej obrzeżach, jak zamiłowanie Zamecznika do muzyki i filmu objawiające się w prowadzonych przez niego poszukiwaniach formalnych, eksperymentach technicznych z wykorzystaniem technik z pogranicza grafiki i fotografii.
Wojciech Zamecznik (1923–1967), grafik, fotograf, projektant wystaw, scenografii i stoisk handlowych, był prekursorem artystycznego przetwarzania i wykorzystywania fotografii na użytek grafiki. Ukończył wydział Architektury na Politechnice Warszawskiej. W latach 1945–1947 pracował jako projektant w Biurze Odbudowy Stolicy. W latach 1960–1967 prowadził Pracownię Projektowania Foto-graficznego na Wydziale Grafiki ASP w Warszawie, której program obejmował zagadnienia związane z wykorzystywaniem fotografii w projektowaniu graficznym, w późniejszym czasie także zagadnienia filmu animowanego.
Należy do najwybitniejszych przedstawicieli polskiej szkoły plakatu. Zaprojektował ponad 200 plakatów, wiele z nich zostało nagrodzonych na konkursach międzynarodowych. Autor funkcjonujących do dziś znaków graficznych, np. znaku Międzynarodowego Biennale Plakatu czy wydawnictwa Arkady. Interesował się filmem, zrealizował czołówki kilku filmów fabularnych i produkcji telewizyjnych, m.in. programu Pegaz.
- Szczegóły
- Autor: Anna Leszkowska
- Odsłon: 1703
Do 1.09.19 w Muzeum Sztuki w Łodzi w Pałacu Herbsta czynna będzie wystawa „Wokół Konrada Krzyżanowskiego. Asocjacje i ekspresje”.
Nieustępliwy jako malarz, impulsywny jako człowiek, całkowicie zaangażowany jako pedagog – Konrad Krzyżanowski był jednym z barwniejszych twórców warszawskiego środowiska artystycznego początku XX wieku. Przez dwie dekady swojej działalności nigdy nie zabiegał o rozgłos, a jego sztuka znajdowała uznanie głównie w dość hermetycznym kręgu warszawskiej bohemy. Również współcześnie malarstwo Krzyżanowskiego pozostaje nie w pełni odkryte i docenione. 
Wystawa „Wokół Konrada Krzyżanowskiego. Asocjacje i ekspresje” przygotowana w Muzeum Pałac Herbsta stanowi próbę jego eksplikacji i skonfrontowania z atmosferą początku minionego stulecia.
Krzyżanowski pojmował sztukę jako medium służące wyrażaniu osobistych wrażeń, nie zaś jako środek prowadzący do zdobycia uznania.
Pozostając wierny bardzo wcześnie wypracowanemu stylowi, ewoluował w jego ramach, niezwykle subtelnie balansując na granicy późnego, młodopolskiego symbolizmu. Stopniowo wprowadzał do swojej twórczości echa dopiero przebłyskującego na gruncie polskim ekspresjonizmu.
Składowymi jego sztuki od początku były nie tylko silny ładunek emocjonalny, ale również bardzo wyrazisty, natychmiast rozpoznawalny styl. Najczęściej tworzył portrety o niezwykłej nastrojowości i dynamiczne pejzaże, a u podstaw obu podejmowanych zagadnień stawiał autentyczność wrażeń.
Cenił przyjaźnie z artystami związanymi z czasopismem „Chimera”, z którym współpracował. Bardzo ważna była dla niego też działalność pedagogiczna – prowadził prywatną pracownię malarską i współtworzył warszawską Szkołę Sztuk Pięknych, przyczyniając się tym samym do rozwoju nowoczesnego malarstwa polskiego.
Dzieła prezentowane na wystawie w MPH pochodzą ze zbiorów piętnastu polskich muzeów, m.in. Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu, Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Narodowego w Poznaniu, Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu, Muzeum Śląskiego w Katowicach, oraz z kolekcji prywatnych.
Maria Milanowska, kuratorka
Więcej - https://msl.org.pl/wydarzeniams/wystawy-biezace/wokol-konrada-krzyzanowskiego-asocjacje-i-ekspresje,2715.html